“ท่านไม่กลัวหรือว่าข้าอาจจะมิอาจหยั่งรู้อะไรได้เลย? หรือหากข้าได้รับรู้สิ่งใดมาแล้วแสร้งโป้ปดมดเท็จ ปิดบังความจริงกับท่านเล่า?” เมิ่งฝานเอ่ยอย่างจนใจ
“ไม่กลัว!” หลิวเยียนผิงตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
“เหตุใดจึงมั่นใจนัก?” แม้แต่ตัวเมิ่งฝานเองยังมิกล้ามีความมั่นใจในตนเองถึงเพียงนี้ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดนางจึงปักใจเชื่อในตัวเขาขนาดยอมทุ่มสุดตัว
“เพราะเจ้าขัดสนหินวิญญาณอย่างไรเล่า! หากเจ้ายังปรารถนาลาภผลจากข้าในภายภาคหน้า เจ้าก็ย่อมมิกล้าหลอกลวงข้าเป็นอันขาด!” หลิวเยียนผิงประกาศกร้าวด้วยความมั่นใจ
นี่คือความฮึกเหิมของดรุณีน้อยผู้มั่งคั่งที่ใช้ทรัพย์ซื้อทาง!
และที่สำคัญที่สุด… เมิ่งฝานกลับรู้สึกว่าคำพูดของนางนั้น ‘จริงแท้’ จนมิอาจเถียงได้แม้แต่คำเดียว
จริงดังนางว่า… หากเขาปรารถนาจะตักตวงหินวิญญาณจากนางในภายภาคหน้า สิ่งที่ห้ามทำเด็ดขาดคือการโป้ปด
การจะเหนี่ยวรั้ง ‘บ่อเงินบ่อทอง’ ผู้นี้ไว้ได้ เขาต้องทำให้นางได้รับประโยชน์อย่างเป็นรูปธรรม ต้องทำให้นางรู้สึกว่าหินวิญญาณทุกก้อนที่เสียไปนั้นคุ้มค่าประหนึ่งได้เพชรในตม
เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในระยะยาวนางมิได้ขาดทุนเลยแม้แต่น้อย
