ทว่าในบรรดาศาสตราวุธทั้งสี่สิบเล่มที่เขาเช็ดผ่านมือ มีเพียงเล่มเดียวเท่านั้นที่แฝงไว้ด้วย ‘เจตจำนงสังหาร’ เข้มข้น
เมิ่งฝานอาศัยช่วงเวลานั้นฝึกปรือพลังสังหาร และหยิบยืมความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในดาบเล่มนั้นเพื่อเรียนรู้วิชาสายหนึ่ง
‘วิชาดาบเหลิงอวิ๋น’
มันเป็นเพียงวิชาดาบขั้นพื้นฐานที่ดูเรียบง่าย ไม่มีจุดเด่นที่ชวนให้สะดุดตา
ความจริงแล้ว เมิ่งฝานเคยผ่านตาถ้อยความของวิชานี้มาบ้างยามที่เข้าไปชมกระบี่ ณ หอตรัสรู้กระบี่
แม้เขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับวิชาพื้นฐานนี้มากนัก ทว่าการเรียนรู้มันไว้ก็ถือเป็นการเติมเต็มและเสริมสร้างความสมบูรณ์ให้กับเคล็ดวิชา [หมื่นกระบี่คืนสำนัก] ของเขาให้ไร้เทียมทานยิ่งขึ้น
“เมิ่งฝานเจ้าหนู… วันนี้ข้าไม่ออกไปข้างนอกแล้ว หากเจ้าอยากจะไปที่หอตรัสรู้กระบี่ก็ไปเสียเถอะ”
เมื่อใกล้ถึงยามเที่ยง ศิษย์พี่หลัวถึงเพิ่งจะลุกจากเตียงอย่างเกียจคร้านเช่นปกติที่เคยเป็น
เมื่อวานนี้เขาออกไปกว้านซื้อสุรามาตุนไว้ไม่น้อย เพียงพอที่จะให้เขาดื่มด่ำจนลืมวันลืมคืนไปได้อีกหลายวัน
