งดำเนินต่อไป และปีเตอร์ก็สงสัยจริงๆ ว่าเขาจะตายหรือไม่ แม้ว่าเขาจะปล่อยให้ความหิวเข้าครอบงำและร่างกายของเขาวิ่งพล่านไป แต่เขาก็ต้องการควบคุมร่างกายของตัวเองให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ดังสะท้อนไปมาเหมือนมีคนกำลังวิ่งเข้ามาหาพวกเขาผ่านอุโมงค์แห่งหนึ่ง
“ไม่นะ ไม่ ถ้าเป็นคนอื่น ฉันจะโจมตีพวกเขาทันทีที่เห็น” ปีเตอร์กล่าว “อยู่ห่างๆ กลับไปซะ!” ปีเตอร์ตะโกนลงไปในอุโมงค์
แต่เสียงฝีเท้ากลับดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคนนั้นเข้ามาใกล้ จากนั้นในความมืด ก็เห็นวัตถุขนาดใหญ่ค่อนข้างแปลกๆ ลอยผ่านอากาศเข้ามาหาเขา
แม้จะมองเห็นได้ยากว่าเป็นอะไร แต่ปีเตอร์ก็รู้ หรือจะพูดให้ถูกคือร่างกายของเขารู้ ขณะที่เขากระโดดขึ้นไปในอากาศ และอ้าปากกว้าง งับวัตถุที่ลอยมาด้วยปากของเขา เขาก็เริ่มฉีกมันออกทันทีด้วยฟันหน้าสองซี่และกรงเล็บตรึงมันไว้กับพื้น
เด็กหนุ่มทั้งสองคนยังคงวิ่งผ่านเมืองด้วยความเร็วสูง ระหว่างทางไปหอคอย พวกเขาไม่เห็นสัตว์อสูรระดับสูงเลย ตอนนี้ควินน์แน่ใจแล้ว ไม่มีอะไรเหลืออยู่ใต้ดินที่แข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรระดับราชาอีกแล้ว ด้วยความคิดนี้ในหัว เขาสามารถวิ่งได้อย่างอิสระเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปยังปีเตอร์
เขากังวลเกี่ยวกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาอยู่กับคนอื่นๆ และกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากนักเดินทางรู้เรื่องและเข้ามาเกี่ยวข้อง
เฟ็กซ์ตามมาติดๆ พยายามอย่างหนักที่จะตามให
