ามาใกล้วอร์เดนดังนั้น เขาจึงก้าวถอยหลังทุกครั้งที่เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เพราะเขากลัวเธอแต่เป็นเพราะเสียงในหัวของเขา
“ถ้าเธอก้าวเข้ามาใกล้เราอีกก้าวเดียว วอร์เดนแล้วนายไม่ทำอะไร ฉันสาบานเลยว่า…” ราเทนพูดด้วยน้ำเสียงคุกคามเล็กน้อย
“หุบปาก!” วอร์เดนตะโกนพลางกุมศีรษะ“เลย์ลา ฉันต้องไว้ใจเธอถ้าฉันไว้ใจเธอไม่ได้ ฉันก็กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” เมื่อวอร์เดนพูดคำเหล่านี้เขาไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงปกติของเขา
เลย์ลาสังเกตเห็นสิ่งนี้ เพราะเขาพูดด้วยความจริงใจและมันทำให้เลย์ลากลัวเล็กน้อยเธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับวอร์เดน แต่ไม่แน่ใจว่าคืออะไร
‘บางที อาจจะเป็นผลข้างเคียงจากพลังอันแข็งแกร่งของเขา?’ เธอคิด‘แต่เกิดอะไรขึ้นกับวอร์เดนกันแน่? และทำไมเขาถึงผูกพันกับควินน์มากขนาดนั้น?’
“งั้นบอกฉันมา วอร์เดน ฉันต้องทำอะไรเพื่อพิสูจน์ว่าฉันอยู่ข้างนาย?” เธอถาม
โชคดีที่วอร์เดนเตรียมคำตอบสำหรับคำถามนี้ไว้แล้วดังนั้น ขณะที่เขาเดินเข้าไปหาเธอ นั่นคือสิ่งเดียวที่เขานึกออก“ให้ควินน์เปลี่ยนเธอเป็นแวมไพร์ด้วยวิธีนั้น ฉันจะรู้ว่าเธออยู่ข้างเขา”
