ดึกมากนัก โดยปกติแล้วดวงอาทิตย์จะตกหลังเจ็ดโมงเย็นขณะที่เดินไปยังสถานที่นั้น วอร์เดนรู้สึกว่ามันแปลกที่จะเห็นใครอยู่ที่นั่นในเวลานี้
อาจจะปกติในตอนกลางวันแต่ตอนกลางคืนนี่มันแปลกจริงๆเมื่อเขาเลี้ยวหัวมุม เขาก็เห็นใครบางคนนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งใต้ต้นไม้จริงๆ
วอร์เดนเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆในที่สุด เขาก็มาถึงจุดตรงหน้าเธอเลย์ลาเงยหน้าขึ้นมาก็ต่อเมื่อถึงวินาทีสุดท้ายตาของเธอแดงก่ำและใบหน้าบวมเล็กน้อยมีร่องรอยบ่งบอกว่าเธอร้องไห้มาเกือบทั้งคืน
“วอร์เดน ต้องการอะไร?” เลย์ลาถามด้วยน้ำเสียงหยาบคายเธอเพิ่งเสียเพื่อนสนิทไป และคนสุดท้ายที่เธออยากเห็นก็มาวนเวียนอยู่ตรงหน้า
“ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันเรื่องที่ว่าฉันจะไว้ใจเธอได้ไหม?” วอร์เดนถาม
“อีกแล้วเหรอ” เลย์ลาคราง“นี่ ทำไมฉันต้องสนด้วยว่านายจะไว้ใจฉันหรือไม่? พูดตรงๆ นะ วอร์เดนฉันกับนายไม่ใช่เพื่อนกัน และคงไม่มีวันเป็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนายทำตัวแบบนี้ตลอดเวลา”
“ฟังนะ เลย์ลา ฉันต้องรู้ฉันคิดว่ามันไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของเพียว…”
“แล้วไงล่ะ?” เลย์ลาขัดจังหวะวอร์เดน“ฉันอยู่ในเพียวมาตลอดก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มขึ้นความแตกต่างตอนนี้ก็แค่พวกนายรู้เรื่องนี้นั่นไม่ได้เปลี่ยนว่าฉันเป็นใครและให้ฉันถามนายบ้าง นายเอาแต่กล่าวหาฉันตลอดเวลาแล้วนายล่ะ? ทำไมนายถึงห่วงควินน์มากขนาดนั้น?”
ตอนนี้ เลย์ลาลุกขึ้นจากม้านั่งและเริ่มขยับเข้
