ควินน์พยายามอย่างเต็มที่เพื่อปลอบเธอ เขาเห็นเธอนั่งสะอื้นและไม่รู้จะทำอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงร้องไห้มาก่อน
แล้วความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว ความทรงจำที่เขาเกือบจะลืมไปแล้ว เมื่อตอนอายุสามขวบ ควินน์เคยพลัดหลงกับแม่ในซูเปอร์มาร์เก็ต สถานที่นั้นดูเหมือนเป็นโลกที่แตกต่างไปจากเดิมสำหรับเขาในตอนนั้น เขารู้สึกโดดเดี่ยว หวาดกลัว และเมื่อแม่หาเขาเจอในที่สุด เธอก็กอดเขาแน่นจนความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมดหายไป
ทันใดนั้น ควินน์ก็โอบแขนกอดเลย์ลาแน่น “ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกังวลนะเลย์ลา ฉันขอโทษสำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันน่าจะรู้ดีกว่านี้” ควินน์พูด
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อวอร์เดนเห็นภาพนี้ เขาก็มีสีหน้ากังวล เลย์ลาคิดว่าบางทีอาจเป็นความหึงหวงเพราะเธอกำลังใกล้ชิดกับควินน์มากขึ้น แต่จริงๆ แล้ววอร์เดนกังวลเรื่องซิล โชคดีที่ซิลกำลังหลับอย่างเงียบๆ อยู่ในห้องมืดและไม่ได้เห็นฉากนี้
การกอดดำเนินต่อไปพักหนึ่งจนกระทั่งดูเหมือนจะเริ่มน่าอึดอัดสำหรับเลย์ลา นี่เป็นเพราะควินน์ไม่แน่ใจว่าควรกอดนานแค่ไหนถึงจะเหมาะสม
“ควินน์ ฉันไม่เป็นไรแล้ว นายปล่อยได้เลย” เลย์ลาพูดขณะที่เช็ดน้ำตาที่เหลืออยู่บนใบหน้าออก
“เลย์ลา เธอต้องบอกเราว่าเกิดอะไรขึ้น ปีเตอร์อยู่ไหน?” วอร์เดนถาม
เลย์ลานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขณะที่ทั้งสองคนไม่อยู่ เธอบอกว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน ประมาณ 15 นาทีที่แล้ว
