หญิงสาวทั้งสองคนยังคงเดินต่อไปในทะเลทราย ไม่มีร่องรอยเท้าบนผืนทรายเพราะลมพัดกลบไปอย่างรวดเร็ว สิ่งเดียวที่พวกเธอพึ่งพาได้ในการบอกตำแหน่งคือแผนที่และควันดำที่ลอยอยู่ข้างหน้า
“รอด้วย! เอริน ช้าหน่อยสิ ที่นี่ร้อนจริงๆ นะ” เลย์ล่าบ่น
ขณะที่เลย์ล่ากำลังทนกับความร้อนและอยากจะเดินด้วยความเร็วปกติ ดูเหมือนเอรินกำลังเดินเร็วมากในทะเลทราย ถึงขั้นที่ถ้าเธอเดินเร็วกว่านี้อีกนิดก็จะกลายเป็นวิ่งเหยาะๆ แล้ว
“ฉันปล่อยให้พวกเขาเอาคริสตัลของเราไปไม่ได้ ถ้าพวกเขาส่งมอบมันแล้วเราเสียคะแนน นั่นหมายความว่าเราอาจจะเสียตำแหน่งอันดับหนึ่งไป”
“แล้วไงล่ะ? มันไม่คุ้มที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อเรื่องนี้เลยนะ ถึงไม่มีพวกนั้นเราก็ยังน่าจะได้ตำแหน่งที่ดีพอสมควร ทำไมเธอถึงอยากเป็นอันดับหนึ่งขนาดนั้น?”
เป็นครั้งแรกที่เอรินหยุดนิ่งอยู่บนผืนทราย เธอกำหมัดแน่น และขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เธอก็กัดริมฝีปากเพื่อห้ามตัวเอง
“ไปกันเถอะ เราอยู่ไม่ไกลแล้ว”
ตอนนี้ควันดำปกคลุมทัศนียภาพส่วนใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าพวกเธอ มันยากที่จะบอกได้ว่ามาจากไหน แต่สิ่งที่พวกเธอรู้คือมีควันมากเกินไปที่จะเป็นพลังของใครบางคน และพวกเธอก็อยู่ในทะเลทราย
‘ที่นี่ไม่มีอะไรมากนักที่จะติดไฟได้ แล้วอะไรกันแน่ที่ทำให้เกิดควันมากขนาดนั้น?!’ เลย์ล่าคิดในใจ
ขณะที่พวกเธอกำลังเดินอยู่ เลย์ล่าก็เร่งฝีเท้าขึ้นทันทีเมื่อเธอเห็นจุดสีดำเล็กๆ ในท้องฟ้า เมื่อมันเข้ามาใกล้
