เธอก็สังเกตเห็นว่ามันมีรูปร่างกลมๆ และเห็นว่ามีบางอย่างหยดลงมาจากด้านล่าง
“เฮ้ นั่นอะไรน่ะ!” เลย์ล่าถาม
“ไม่รู้สิ อาจจะเป็นพลังของใครบางคนหรืออะไรสักอย่าง” เอรินตอบ “บางทีเธออาจจะจับมันได้”
เลย์ล่าตั้งใจจะทำแบบนั้น ก่อนที่วัตถุจะตกถึงพื้นหรือพุ่งเข้ามาหาพวกเธอ เธอจะพยายามหยุดมันกลางอากาศ แม้ว่าเอรินก็เตรียมพร้อมเผื่อว่าวัตถุนั้นจะหนักเกินไปที่เลย์ล่าจะควบคุมได้
ในที่สุด เมื่อมันอยู่สูงจากพื้นไม่กี่เมตร เลย์ล่าก็สามารถหยุดมันได้และค่อยๆ ดึงมันมายังตำแหน่งของพวกเธอ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่างและปล่อยวัตถุนั้นลงพื้นทันที
มีเสียง ‘ตุ้บ’ ดังขึ้นและมันกลิ้งไปบนทรายเข้าหาพวกเธอ พร้อมกับรอยสีแดงที่ซึมลงไปในทราย
“นั่นมันหัวคนแน่ๆ” เลย์ล่าพูดด้วยเสียงสั่นๆ “ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? มันคือหัวคนใช่ไหม?”
“มันเป็นสัตว์อสูร หรืออาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้นะ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับควันดำนั่นก็ได้” เอรินพูดอย่างใจเย็น
“ทำไมเธอถึงไม่สะทกสะท้านเลยล่ะ มาเถอะ เราต้องรีบไปจากที่นี่ ชีวิตเรามีค่ามากกว่าคริสตัลงี่เง่าพวกนั้น!” เลย์ล่าตะโกน “กลับไปที่บ่อน้ำแล้วบอกคนอื่นๆ กันเถอะ”
แต่เอรินยืนนิ่งจมอยู่ในความคิด
‘ถ้ามันเป็นสัตว์อสูรระดับกลางและฉันใช้พลังเต็มที่ ฉันก็น่าจะยังจัดการมันได้ใช่ไหม?’ เธอคิด
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเล่นเกมนะ ฟังนะเอริน ฉันชอบเธอ และปกติฉันคงจะทิ้งคนบ้าๆ อย่างเธอไว้ที่นี่แล้ว แต่
