หน้าโรงเรียนตรงประตูทางเข้า สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เลย์ล่าพยายามยืนทรงตัวหลังจากได้ยินคำพูดบางอย่างออกมาจากปากของวอร์เดน
“อย่างแรกเลย ฉันต้องขอให้นายถอยไปหน่อย” เลย์ล่าพูด “แล้วก็ห้ามแตะต้องตัวฉันด้วย”
‘ฉันบอกนายแล้วไงว่าฆ่ายัยนี่ซะตรงนี้เลย’ ราเทนพูด
“ฟังนะ ฉันพยายามจะใช้เหตุผลอยู่นะ” วอร์เดนพูด “เอาเถอะ ควินน์บอกว่าเธอช่วยฉันได้”
ทุกครั้งที่เธอมองวอร์เดน เธอก็นึกถึงตอนที่เขาบีบคอเธอ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย และประสาทสัมผัสของเธอก็ยังคงรู้สึกแปลกๆ ไปทั่วตัวทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ ถ้าไม่ใช่เพราะเอรินยืนอยู่ข้างๆ เธอคงวิ่งหนีไปตั้งแต่เห็นเขาเดินเข้ามาแล้ว
แต่เธอก็ต้องยอมรับอย่างหนึ่ง ไม่ว่าวอร์เดนจะมีเหตุผลบ้าๆ อะไรก็ตาม เขาก็ดูเหมือนจะห่วงใยควินน์อย่างจริงใจ
ทั้งสองคนจะต้องไปสำรวจประตูมิติด้วยกันในไม่ช้า มันสำคัญที่พวกเขาต้องพยายามปรับความเข้าใจกันให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
“จริงๆ แล้วมันเกี่ยวกับปีเตอร์ ควินน์บอกว่าเธอสองคนได้คุยกับเขาตอนที่เราไปดาวดวงอื่น เธอได้อะไรจากเขาบ้างไหม?”
“ไม่เลย ฉันรู้เลยว่าเราจะไม่ได้อะไรจากเขา ดูเหมือนเขาจะกลัวอะไรบางอย่าง แม้จะมีเอรินขู่เขาอยู่ ซึ่งหมายความว่าสิ่งที่เขากลัวเป็นปัญหาใหญ่กว่าเอรินเสียอีก” เลย์ล่าพูด
“อืม ฉันไม่คิดว่าเราจะได้อะไรจากปีเตอร์ตอนนี้หรอก เขาพังยิ่งกว่าเดิมอีก บางทีสิ่งเดียวที่ยึดเขาไว้คือความหวังสุดท้ายนี้ ฉันหวังว่าก
