บทที่ 8 เมื่อปลิดชีพเสีย ย่อมสิ้นไร้บทลงโทษ
“ท่านผู้เฒ่าหลิน?” เมิ่งฝานทวนคำด้วยความสงสัย
ศิษย์พี่หลัวยิ้มกริ่มพลางเอ่ย “ท่านผู้เฒ่าหลินพำนักอยู่ชั้นบน วันหน้าหากมีวาสนาเจ้าคงได้พบกับท่านเองนั่นแหละ ส่วน ‘เคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับ’ นี้ เจ้าก็จงฝึกฝนไปอย่างสบายใจเถิด มิต้องกังวลสิ่งใดทั้งสิ้น”
“รับทราบขอรับ ขอบคุณศิษย์พี่หลัวมากที่เมตตา”
“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ต่อให้ข้ามิถ่ายทอดให้เจ้า วันหน้าท่านผู้เฒ่าหลินก็คงมอบให้เจ้าอยู่ดี ในเมื่อเจ้าก้าวเข้ามาเป็นคนของหอศาสตราแล้ว ย่อมถือเป็นศิษย์ในสายเดียวกัน”
ช่วงบ่ายของวันนั้น กลับมีอาคันตุกะที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือนถึงหน้าหอศาสตรา
เมิ่งฝานเอ่ยถามผู้มาเยือนไปตามมารยาท “มิทราบว่าท่านมีธุระอันใดถึงได้มาเยือนหอศาสตราแห่งนี้?”
ผู้มาเยือนปรายตามองเมิ่งฝานแวบหนึ่ง แววตาแฝงไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ “เจ้าคือเมิ่งฝานอย่างนั้นรึ?”
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นในทันที
มันรู้จักชื่อข้า?
น้ำเสียงเย็นชาและท่าทางคุกคามเช่นนี้ เห็นชัดว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาหาเรื่องเขาโดยเฉพาะ
