เมิ่งฝานเริ่มคาดเดาตัวตนของผู้มาเยือนได้เลือนราง… คงหนีไม่พ้น ‘หยางสือ’ เจ้าของกระบี่หักเล่มที่หยางเฟยนำมามอบให้เมื่อวานเป็นแน่
เมิ่งฝานจึงเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ “ข้าคือเมิ่งฝาน… ท่านมีธุระอันใดกับข้า?”
“กระบี่ของข้าอยู่ที่ไหน!”
“กระบี่อะไรกัน? ข้ามิเห็นรู้เรื่อง”
“เมื่อวานข้าให้หยางเฟยนำกระบี่มาสับเปลี่ยนที่นี่ แต่เจ้าไม่เพียงแต่ลงมือทำร้ายคนของข้า ยังบังอาจช่วงชิงกระบี่เล่มนั้นไปอีก... เจ้ามีคำอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร!”
ชัดเจนแล้วว่า… บุคคลเบื้องหน้าผู้นี้คือ ‘หยางสือ’
เมิ่งฝานกระตุกยิ้มบาง ทว่าแววตากลับเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ
“หยางเฟยเป็นฝ่ายรนหาที่ เริ่มลงมือก่อนจนถูกข้าสั่งสอนไปตามระเบียบ จากนั้นเขาก็ทิ้งกระบี่ไว้แล้วหนีเตลิดไปอย่างหัวซุกหัวซุน เรื่องนี้ถือเป็นความโง่เขลาของเขาเอง”
“ในเมื่อเขาทำกระบี่หาย หากเจ้าปรารถนาจะทวงคืน ก็ควรไปไล่เบี้ยเอาจากเขา”
“แต่หากคิดจะมารับกระบี่เล่มใหม่ไปจากหอศาสตรา เจ้าต้องจ่ายหินปราณสิบก้อน... นี่คือกฎ!”
