“อ้อ เรื่องนั้นเหรอ” วอร์เดนตอบ “จริงๆ แล้วมีบางอย่างที่กวนใจฉันมากเกี่ยวกับเรื่องของปีเตอร์ มันชัดเจนว่ามีคนขอให้เขาทำใช่ไหม? และพวกเขาก็ได้เตรียมแพะรับบาปไว้แล้ว แต่พอฉันพยายามจะหาว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนๆ นั้นในวันนี้ ไม่มีใครรู้เลย ทุกคนเอาแต่บอกว่าดยุคเป็นคนจัดการเรื่องการลงโทษ เพราะเขาเป็นนักเรียนปีสอง”
“ทำไมนายไม่ไปหานักเรียนปีหนึ่งที่เขาเคยคบหาก่อนหน้านี้ล่ะ บางทีพวกเขาอาจจะรู้อะไรบางอย่างก็ได้?”
“ใช่ ฉันก็วางแผนจะทำแบบนั้นในวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เราต้องระวัง ถ้าฉันเดาไม่ผิด เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนระดับจ่าขึ้นไปอย่างแน่นอน”
“อยากให้ฉันไปด้วยไหม?” ควินน์ถาม
“ไม่ ฉันคิดว่าเราแยกกันสืบสวนจะดีที่สุด อีกอย่าง ถ้าฉันถูกจับได้ พวกเขาก็แตะต้องฉันได้ยากกว่า ในขณะที่นาย เรื่องมันต่างกันโดยสิ้นเชิง จนกว่าเราจะจัดการเรื่องระดับบนนาฬิกาของนายได้”
“ฉันรู้แล้ว!” ควินน์พูดพร้อมดีดนิ้ว “ทำไมนายไม่ลองถามเลย์ล่าล่ะ เห็นว่าตอนที่เราออกไป พวกเขาเจอเพื่อนของปีเตอร์พวกนั้นด้วย”
สีหน้าของวอร์เดนในตอนนี้ไม่ใช่สีหน้าที่มีความสุข แต่ก็ไม่ใช่สีหน้าขยะแขยงเช่นกัน มันเหมือนกับว่าเขากำลังพยายามฝืนยิ้ม แต่ร่างกายของเขากำลังต่อต้าน
“ควินน์ นายก็รู้ว่าฉันกับเธอไม่ถูกกันใช่ไหม?”
