เมื่อไม่มีใครให้พูดคุยด้วย หรือไม่มีใครช่วยให้เขาหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่เผชิญอยู่ ปีเตอร์มักจะออกไปเดินเล่นคนเดียวรอบๆ วิทยาเขต จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและคำพูดของเลย์ล่า ในแง่หนึ่ง เขารู้สึกว่าตัวเองสมควรได้รับการลงโทษสำหรับสิ่งที่ทำลงไป แต่เลย์ล่ากลับทิ้งเขาไว้แบบนั้น
เขารู้สึกไร้ค่ากว่าเดิมเสียอีก เขาไม่มีค่าพอแม้แต่จะถูกทำร้าย
หลังจากเดินวนรอบโรงเรียนสองสามครั้ง เขาก็ตัดสินใจกลับไปที่ห้องพักตามปกติ
แต่ทันทีที่เขาเข้าไป เขาก็เกือบจะช็อกจนแทบสิ้นสติ คนสองคนที่เขาคิดว่าหายตัวไป อาจจะตายไปแล้วบนดาวเคราะห์ดวงอื่น กลับมาอยู่ในห้อง
“พวกนาย…” ปีเตอร์เริ่มพูดด้วยน้ำตาคลอเบ้า
“ออกไป!” วอร์เดนตะโกนพร้อมชี้ไปที่ประตู
“ฉันบอกว่า ออกไป!” วอร์เดนตะโกนอีกครั้ง “ถ้าแกไม่ออกไปนะปีเตอร์ ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับแกบ้าง”
“แต่นี่มันห้องฉันเหมือนกันนะ” เขาร้องไห้
“ฉันไม่สน ไปขอเปลี่ยนห้องซะ แต่แกจะไม่อยู่ที่นี่”
ปีเตอร์มองไปที่ควินน์เพื่อขอความช่วยเหลือ หวังว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ควินน์เพียงแค่หันหน้าหนี ร่างกายของเขาสั่นเทา
เขาไม่ชอบสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น แต่มันจำเป็นต้องทำ สิ่งที่ปีเตอร์ทำลงไปนั้นไม่อาจให้อภัยได้ เขาและวอร์เดนเกือบตาย และถ้าเขายังเป็นระดับหนึ่งจริงๆ เขาคงถูกแรตทาคลอว์ตัวแรกที่เจอฆ่าตายไปแล้ว
ปีเตอร์ยืนนิ่ง ยังคงตกใจ เขาไม่รู้จะทำอย่างไร ทันทีที่เห็นทั้งสองคน เขาก็หวังว่าทุกอย
