บทที่ 6 วิชาชักกระบี่ขีดสุด
เมิ่งฝานไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าตนเองไปล่วงเกินคนทั้งคู่ตั้งแต่เมื่อใด ถึงขั้นที่พวกมันต้องวางอุบายหมายเอาชีวิตเขาเช่นนี้!
นี่หาใช่เพียงความขัดแย้งเล็กน้อย แต่มันคือความอาฆาตมาดร้ายที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลก!
สำหรับผู้ที่มุ่งหมายเอาชีวิต เมิ่งฝานย่อมไม่ใช่คนใจบุญที่จะตอบแทนความอำมหิตด้วยความเมตตา หากสบโอกาสเมื่อใด เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะปลิดชีพทั้งหยางเฟยและหวางจื๋อซื่อทิ้งเสีย
ด้วยพรสวรรค์ที่เขามีในยามนี้ การสังหารคนทั้งสองย่อมเป็นเรื่องที่ทำได้ในอนาคตอันใกล้ ทว่าสิ่งที่ยังคงเป็นปริศนาค้างคาใจคือ ‘เหตุผล’ เพราะเขามั่นใจว่าระหว่างตนเองกับพวกมัน ไม่เคยมีข้อบาดหมางรุนแรงถึงขั้นต้องฆ่าแกงกันมาก่อน
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” เมิ่งฝานเอ่ยถามพลางจ้องมองหยางเฟยด้วยสายตาเย็นเยียบ
หยางเฟยยกยิ้มมุมปากอย่างหยามหยันก่อนสวนกลับ “เจ้าใช้ท่าทีเช่นนี้กับผู้มีพระคุณเชียวหรือ? ท่านอาจารย์ของข้าอุตส่าห์เมตตาแนะนำงานดี ๆ เช่นนี้ให้ เจ้ามิควรจะซาบซึ้งในบุญคุณหรอกหรือ?”