้องนำร่างของเขากลับมาด้วยวิธีนั้น ครอบครัวจะได้กล่าวคำอำลา และน่าจะช่วยบรรเทาความโกรธของพวกเขาได้”
“แล้วนักเรียนอีกคนล่ะ?” ลีโอถาม
“นักเรียนอีกคนไม่ใช่สิ่งสำคัญเขาชื่อ ควินน์ ทาเลนระดับหนึ่งที่อ่อนแอ ไม่มีครอบครัว เป็นเด็กกำพร้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเขา”
“คุณรู้ไหมว่าประตูมิตินำไปที่ไหน?” เฮย์ลีย์ถาม
“อย่างที่คุณเห็นในแผนภาพ ประตูมิติสีแดงนำไปสู่ดาวเคราะห์ร้างชื่อ ไพโอเลติกมันเป็นหนึ่งในดาวเคราะห์ดวงแรกๆ ที่เผ่าพันธุ์มนุษย์เคยสร้างที่พักพิงขึ้นมาส่วนใหญ่แล้วมันปลอดภัย แต่สถานที่นั้นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่อ่อนแออย่างไรก็ตาม นั่นเป็นจนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งปีและยามค่ำคืนมาถึงสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าที่เราเคยเห็นมาก่อนได้เข้ามาโจมตีที่พักพิงเราไม่มีทางเลือกนอกจากต้องละทิ้งสถานที่นั้น” เฟยอธิบาย
“นี่คือเหตุผลที่เราเรียกพวกคุณทั้งสี่คน” นาธานกล่าวขณะยืนขึ้น“พวกคุณทั้งสี่คนจะมุ่งหน้าผ่านประตูมิติสีแดงทันทีไม่ต้องกังวล รายงานล่าสุดของเราบอกว่าสัตว์อสูรที่โจมตีที่พักพิงได้ย้ายออกไปนานแล้วสถานที่ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยพวก แรตทาคลอว์ และสัตว์อสูรระดับกลางประปราย”
เดลจึงทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ“ทำไมเราต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อนักเรียนสองสามคนที่อาจจะแค่กระโดดเข้าไปในประตูมิติเอง”
“คุณอยากจะเป็นคนไปหาตระกูลเบลดและอธิบายให้พวกเขาฟังว่าทำไมลูกชายของพวกเขาถึงตายและหายตัวไปไหมทั้งๆ ที่เรายืนยันให้ใช้เครื่องติดตา
