บทที่ 4 แม่นาง โปรดสำรวมด้วย
เมิ่งฝานชักกระบี่เฟยอวี่ออกจากฝัก
ในจังหวะนั้นเอง แสงสว่างจาง ๆ สายหนึ่งที่ยากจะสังเกตเห็นด้วยตาเปล่าก็วาบผ่านใบกระบี่ ก่อนจะไหลซึมเข้าสู่ร่างของเมิ่งฝานเช่นเดียวกับตอนที่เขาสัมผัสกระบี่ชิงอวี๋ไม่มีผิดเพี้ยน
ยามนี้เมิ่งฝานยังมิมีตบะแก่กล้าพอจะ ‘หยั่งรู้ภายใน’ เขาจึงไม่อาจทราบได้เลยว่า แสงปริศนานั้นได้โคจรไปตามเส้นชีพจรทั่วร่างครบรอบหนึ่ง ก่อนจะมุดตัวลงไปซ่อนเร้นอยู่ในจุดตันเถียนอย่างเงียบเชียบ
เขามุ่นคิ้วเล็กน้อย สัญชาตญาณบอกว่าพลังงานนี้หาใช่ภัยร้าย ทว่าน่าจะเป็นผลานิสงส์อีกประการหนึ่งที่ได้รับจากพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ เสียมากกว่า
ส่วนโชคลาภนี้จะส่งผลเช่นไรนั้น… คงต้องรอจนกว่าระดับบำเพ็ญเพียรของเขาจะสูงล้ำขึ้นและวิสัยทัศน์กว้างไกลกว่านี้ เมื่อนั้นคำตอบคงปรากฏออกมาเอง
เมิ่งฝานบรรจงเช็ดทำความสะอาดกระบี่เฟยอวี่จนขึ้นเงาอีกครั้ง ก่อนจะเก็บมันคืนสู่ชั้นวาง
เขานึกถึงคำสั่งของศิษย์พี่หลัวที่ระบุว่า ภายในหนึ่งปีเขาต้องเช็ดทำความสะอาดกระบี่ทุกเล่มในชั้นแรกของหอศาสตราแห่งนี้ให้ครบถ้วน
เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของเขาก็พลันลิงโลดด้วยความฮึกเหิม!
