บทที่ 2 หอศาสตราและศิษย์พี่หลัว
“จริงด้วยขอรับท่านอาจารย์… เมิ่งฝานผู้นี้ดูต้อยต่ำไร้บารมียิ่งนัก ดูอย่างไรก็มิมีคุณสมบัติพอจะไปขัดหูขัดตาหรือล่วงเกินศิษย์พี่เฉียนได้เลย เหตุใดศิษย์พี่เฉียนถึงได้เจาะจงเล่นงานเขาถึงเพียงนี้?” หยางเฟยเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงสงสัย
หวางจื๋อซื่อหัวเราะในลำคอพลางเฉลย “ก็เพราะแม่นาง ‘หลี่เสวี่ยโหรว’ ผู้เปรียบเสมือนธิดาจากสรวงสวรรค์ผู้นั้นอย่างไรเล่า!”
“หลี่เสวี่ยโหรว?” หยางเฟยอุทานด้วยความตกใจ
นางคืออัจฉริยะสาวผู้ครองอันดับหนึ่งในทุกการทดสอบ ไม่เพียงแต่จะพุ่งทะยานจากศิษย์รับใช้ขึ้นเป็นศิษย์สายนอกได้อย่างรวดเร็ว แต่นางยังใช้เวลาเพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก เลื่อนขั้นสู่การเป็นศิษย์สายในได้อย่างน่าอัศจรรย์
ถึงขนาดมีข่าวลือหนาหูว่า… อีกไม่นานหลี่เสวี่ยโหรวอาจจะได้รับการสถาปนาเป็น ‘ศิษย์สืบทอด’ ของยอดคนในสำนักเสียด้วยซ้ำ!
ยอดสตรีผู้เปี่ยมด้วยวาสนาเช่นนาง จะไปข้องแวะกับคนชั้นต่ำอย่างเมิ่งฝานได้อย่างไร?
หวางจื๋อซื่อกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “เฉียนเล่อฉือปักใจรักหลี่เสวี่ยโหรวมาเนิ่นนาน ทว่านางกลับมิเคยปรายตามองเขาเลยแม้แต่น้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”
