หยางเฟยขมวดคิ้วมุ่น “หรือว่า… เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับเจ้าเมิ่งฝานจริง ๆ?”
“ถูกต้องแล้ว… หลี่เสวี่ยโหรวและเมิ่งฝานเติบโตมาด้วยกันในฐานะเพื่อนเล่นตั้งแต่เยาว์วัย เฉียนเล่อฉือสืบจนแน่ชัดว่าบุรุษเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ในใจนางก็คือเมิ่งฝาน ด้วยเหตุนี้เขาจึงคิดจะลงมือกำจัดมันเสีย”
หยางเฟยยังคงมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไรกัน? ยอดอัจฉริยะอย่างหลี่เสวี่ยโหรว จะไปพึงใจคนไร้ค่าอย่างเมิ่งฝานได้อย่างไร?”
หวางจื๋อซื่อส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ “หมู่บ้านที่ทั้งคู่เคยอาศัยอยู่ถูกพรรคมารอินทรีสวรรค์กวาดล้างจนสิ้นซาก คนทั้งหมู่บ้านมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้”
“ก่อนจะเข้าสู่สำนักกระบี่ซู่ซัน พวกเขาต่างพึ่งพาอาศัยและร่วมเป็นร่วมตายกันมาตลอด ความผูกพันย่อมลึกซึ้งเกินกว่าที่คนนอกจะจินตนาการได้”
“หากเฉียนเล่อฉือต้องการจะครอบครองหัวใจของนาง เขาก็จำเป็นต้องกำจัดเสี้ยนหนามอย่างเมิ่งฝานทิ้งเสีย!”
…
ในเวลาเดียวกัน เมิ่งฝานเดินถือป้ายตราศิษย์เฝ้ากระบี่มาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูใหญ่ของหอศาสตรา
