เขาพอจะคาดการณ์ได้อยู่แล้วว่าคนอย่างหวางจื๋อซื่อคงมิได้เมตตาหยิบยื่นตำแหน่งงานดี ๆ ให้แก่เขาเป็นแน่แท้ แต่น้ำเสียงของชายชรากลับบอกใบ้ถึงอันตรายที่ร้ายแรงกว่าที่เขาคิด
“ผู้อาวุโส… ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?” เขารีบเอ่ยถามด้วยความร้อนรน
ทว่าชายชรากลับเพียงแต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ พร้อมกับถอนหายใจยาวออกมาราวกับกำลังมองดูร่างที่ไร้วิญญาณ
“ความหมายของคำพูดข้านั้นหาใช่เรื่องสลักสำคัญ ในเมื่อเจ้าได้รับตราประจำตัวไปแล้ว นับจากวินาทีนี้ เจ้าก็คือศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตราอย่างสมบูรณ์”
“ต่อให้ตอนนี้เจ้าคิดจะเปลี่ยนใจก็สายเกินการณ์เสียแล้ว กฎของสำนักนั้นเข้มงวดนัก หากเจ้ากล้าละทิ้งหน้าที่ ย่อมถูกตราหน้าว่าเป็นศิษย์ทรยศ และโทษทัณฑ์เพียงหนึ่งเดียวที่รอเจ้าอยู่ก็คือ… ความตาย!”
“ในเมื่อก้าวเท้าเข้ามาแล้ว ก็จงยอมรับชะตากรรม และทำหน้าที่เฝ้าศาสตราเหล่านี้ให้จงดี”
“อ้อ.. อีกอย่าง อย่าได้เรียกข้าว่าผู้อาวุโสเลย มันฟังดูขัดหูแปลก ๆ ต่อไปเรียกข้าว่าศิษย์พี่หลัวก็พอ”
“ศิษย์พี่หรือ?”
