ยวิธีนั้นเขาสามารถวิ่งออกไปที่โถงทางเดินที่มีนักเรียนคนอื่นๆ อยู่ได้
ลูปยืนอยู่ตรงนั้นอย่างประหม่าและกระสับกระส่าย ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะพูดออกมา จนกระทั่งในที่สุดเขาก็พูด
“ฉันขอโทษเรื่องเมื่อวาน” ลูปพูดพร้อมกับโค้งคำนับ “ฉันรู้ว่าเราทำให้นายเจ็บในการฝึก และนายอาจจะกลับมาแก้แค้นเรา แต่โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”
ควินน์พูดไม่ออก นี่เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด และเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
“ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครเกี่ยวกับความลับของนาย ได้โปรด ไม่ว่านายจะทำอะไรก็ตาม แค่ปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่รบกวนนายอีก และจะไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
แม้ว่าควินน์จะสงสัยว่านี่เป็นเพียงการแสดงทั้งหมด แต่ดูเหมือนว่าลูปจะจริงใจ หรือไม่เขาก็เป็นนักแสดงที่เก่งที่สุดในโลก แต่สิ่งที่ควินน์ไม่เข้าใจคือเกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่ทำให้ลูปทำตัวแบบนี้
“ขอบคุณที่เก็บความลับของฉันไว้ อีกอย่าง ฉันไม่ได้มีความแค้นกับนายจริงๆ แม้ว่าเพื่อนของนายจะเป็นคนทำกับฉัน แต่นายไม่ได้ทำอะไรเลย นายแค่พยายามช่วยเพื่อนของนาย” ควินน์กล่าว
“ขอบคุณ ขอบคุณที่ไว้ชีวิตฉัน” ลูปกล่าว “ฉันสัญญาว่าถ้านายต้องการอะไร ฉันจะช่วยนาย ฉันแค่ไม่อยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นกับแบรนดอนเกิดขึ้นกับฉัน”
“แบรนดอน?” ควินน์พูดอย่างสับสน “เกิดอะไรขึ้นกับแบรนดอน?”
