ละขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านโถงทางเดิน ควินน์ก็เห็นใครบางคนที่เขาไม่อยากเจอเป็นคนแรกในตอนเช้า นั่นคือลูป
แต่เมื่อทั้งสองสบตากัน ลูปก็เริ่มเหงื่อแตกทันทีและมือของเขาก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อทั้งสองเดินผ่านกัน ลูปก็หยุดและเรียกควินน์
“เฮ้ ขอคุยกับนายเป็นการส่วนตัวได้ไหม?” ลูปถาม
ควินน์เริ่มมองไปรอบๆ ทันทีเพื่อดูว่ามีเพื่อนของลูปอยู่ใกล้ๆ ไหม ถ้าลูปเรียกเขาออกมา ก็เป็นไปได้มากว่าเขาได้รู้แล้วว่าควินน์คือคนที่โจมตีเขากับเฟย
ควินน์ได้คำนวณไว้แล้วว่าพวกเขาอาจจะรวมกลุ่มกันมาโจมตีเขา แต่เขาไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นวี่แววของแบรนดอนหรือแม้แต่เฟยอยู่ใกล้ๆ
ด้วยนักเรียนจำนวนมากอยู่รอบๆ ควินน์รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ที่ลูปจะพยายามทำอะไรที่นี่ และแม้ว่าเขาจะทำ เขาก็สามารถป้องกันตัวเองได้โดยไม่ต้องเปิดเผยสกิลของเขา
“เฮ้ ทุกอย่างโอเคไหม?” วอร์เดนพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด ไม่ละสายตาจากลูป
“อืม ไม่เป็นไรวอร์เดน พวกนายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป”
ขณะที่วอร์เดนและปีเตอร์เดินจากไป วอร์เดนก็อดไม่ได้ เขายังคงจ้องมองกลับไปยังที่ที่ควินน์อยู่
จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปยังห้องเรียนใกล้ๆ ซึ่งอยู่ถัดจากโถงทางเดินไปยังโรงอาหาร มันเป็นเวลาอาหารเช้า ดังนั้นคลาสยังไม่เริ่ม และห้องเรียนก็ว่างเปล่า แน่นอนว่าควินน์แน่ใจว่าได้ยืนอยู่ใกล้ประตูเผื่อว่าลูปจะเริ่มโจมตี ด้ว
