ูด
จากนั้นก็มีช่วงหยุดสั้นๆ ก่อนที่วอร์เดนจะพูดอีกครั้ง
“ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะทำร้ายความรู้สึกของเจ้าตัวเล็กนั่นรึเปล่า มันก็ไม่ใช่ว่าควินน์จะคุยกับคนอื่นไม่ได้ซะหน่อย”
อีกครั้ง มีช่วงหยุดเล็กน้อย
“ฟังนะ ถ้าพวกนายเข้าไปยุ่งแล้วทำร้ายพวกเขา ฉันจะไม่ยกโทษให้พวกนาย ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องแบบครั้งที่แล้วเกิดขึ้นอีก”
ตลอดเวลาที่ปีเตอร์แอบฟังบทสนทนา เสียงเดียวที่เขาได้ยินคือเสียงของวอร์เดน แต่ก็ชัดเจนว่าเขากำลังคุยกับใครบางคนอยู่ ปีเตอร์ทนไม่ไหวอีกต่อไปและตัดสินใจแอบมอง และเมื่อเขาทำเช่นนั้น คนเดียวที่เขายังคงเห็นคือวอร์เดน
‘อีกคนออกไปแล้วเหรอ?’ ปีเตอร์คิด
ตอนนั้นเองที่เขาเห็นวอร์เดนเริ่มเดินจากไป เสียงระฆังดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว และถึงเวลาไปเรียนภาคบ่าย
ตอนนั้นเองที่ประตูห้องสมุดเปิดออก และควินน์กับเลย์ล่าก็ปรากฏตัวออกมา เดินมาด้วยกัน
“ควินน์!” ปีเตอร์พูดพร้อมโบกมือเรียก
“ฉันจะไปเจอเธอที่ประตูหน้าคืนนี้หลังเลิกเรียนนะ” ควินน์พูดกับเลย์ล่าก่อนจะแยกไปหาปีเตอร์
จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มเดินไปเรียนด้วยกัน
“เฮ้ นายโอเคไหมเพื่อน?” ปีเตอร์ถาม “ฉันเป็นห่วงนายนะ ตอนที่นายจู่ๆ ก็วิ่งพรวดพราดออกจากห้องไปแบบนั้น”
“เออ โทษทีเพื่อน ฉันอั้นไม่ไหวแล้ว ไม่งั้นกางเกงในฉันคงเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลไปแล้ว”
“โอ้โห โอ้โห ข้อมูลเยอะเกินไปแล้ว” ปีเตอร์พูด “ยังไงก็ตาม ฉันดีใจที่นายไม่เป็นไร ฟังนะ ฉันเป็
