นห่วงวอร์เดนจริงๆ”
“ตั้งแต่เขากลับมาจากหอประชุมนั่น เขาก็ทำตัวแปลกๆ ไปเลย”
ควินน์วางมือบนตัวปีเตอร์ เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ควินน์มีเรื่องสำคัญกว่าให้ต้องกังวล แต่ตอนนี้เขาได้แก้ไขปัญหาเร่งด่วนที่สุดแล้ว เขาก็มีเวลามาสนใจเรื่องอื่นได้
“ไม่ต้องห่วง เราจะหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยกัน”
เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องเรียนถัดไป พวกเขาก็เห็นว่าวอร์เดนมานั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว มาถึงก่อนพวกเขาด้วยซ้ำ
“โอ้ เฮ้ พวกนาย เป็นไงบ้าง?” วอร์เดนพูดพร้อมรอยยิ้ม
ปีเตอร์ไปนั่งที่ของเขาทางขวาของวอร์เดน ขณะที่ควินน์ไปนั่งที่ของเขาทางซ้ายของวอร์เดน
“เฮ้ รู้สึกดีขึ้นรึยัง?” ปีเตอร์ถาม “เมื่อกี้ดูเหมือนนายจะหงอยๆ ไปนะ”
“เออ ไม่ต้องห่วง ฉันแค่โดนพวกปีสองเหวี่ยงไปมานิดหน่อยน่ะ มันเลยทำให้ฉันรู้สึกแย่” วอร์เดนตอบ
“เกิดอะไรขึ้นที่หอประชุมเหรอ?” ควินน์ถาม
จากนั้นสีหน้าของวอร์เดนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังพยายามเก็บงำบางอย่างไว้ วอร์เดนกำหมัดแน่นอยู่สองสามวินาที ก่อนจะคลายมือออกในที่สุด
“พวกนายไม่ต้องกังวลมากไปหรอกน่า พวกนายก็รู้ว่าฉันแข็งแกร่งและดูแลตัวเองได้”
แม้ว่าปีเตอร์จะค่อนข้างพอใจกับวอร์เดนในตอนนี้ เพราะเขาดูเหมือนกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ควินน์สังเกตเห็นว่าวอร์เดนดูเหมือนกำลังเก็บงำบางอย่างไว้ เกือบจะกดข่มบางสิ่งบางอย่างไว้ตอนที่เขาถามคำถามนั้น
ขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ เริ่มเข้ามาในห้องเรี
