อไม่ได้อะไรเลย
ควินน์คิดแบบนี้มาตลอด ผู้คนเมื่อทำอะไร มักจะทำเพื่อเหตุผลที่เห็นแก่ตัว นั่นคือธรรมชาติของมนุษย์ เขาไม่เชื่อว่าเลย์ล่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับโดยไม่มีเหตุผล
ขณะที่ควินน์กำลังยืนอยู่นอกห้องพยาบาล คิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงมือที่วางบนไหล่
“นายกับฉัน เราต้องคุยกันหน่อย” เลย์ล่าพูด
เธอรออยู่ที่นี่ตลอดเวลาเลยเหรอ นี่มันแย่แล้ว เลย์ล่าแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอรู้บางอย่าง ซึ่งหมายความว่าเธอคงไม่ได้สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุ ควินน์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย การที่เธอพามาที่นี่หมายความว่าเธอไม่ได้ต้องการต่อสู้ เพราะมีนักเรียนคนอื่นอยู่ในห้อง
ทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะและเปิดใช้งาน Orb เพื่อให้ได้ยินแค่เสียงของทั้งคู่ ขณะที่พวกเขามองตากันอยู่ครู่หนึ่ง ควินน์ก็เริ่มคิดถึงสถานการณ์ต่างๆ ในหัว ถ้าแย่ที่สุด เขาอาจจะต้องทำให้เธอเงียบไปตลอดกาล
“เกิดอะไรขึ้นที่ห้องสมุด นายทำอะไร?” เลย์ล่าถามพลางถูคอ
“จะถามทำไมในเมื่อเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น?” ควินน์พูด “บอกมาเลยว่าเธอต้องการอะไร?”
“ฉันไม่รู้ว่านายจะรู้รึเปล่า แต่ฉันจับตานายมานานกว่าที่นายคิด หลังจากสังเกตนายอยู่พักหนึ่ง ฉันก็สรุปได้ว่า นายเป็นแวมไพร์ ใช่ไหม?”
ควินน์เริ่มหัวเราะอย่างประหม่า หวังจะทำให้เลย์ล่าหลงประเด็น เขาประหลาดใจจริงๆ ที่เ
