ธอสรุปได้เร็วขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเขาเองยังใช้เวลาตั้งนาน แม้ว่าเธอจะเห็นทุกอย่างที่เขาทำมาจนถึงตอนนี้ เขาก็ไม่คิดว่านี่จะเป็นข้อสรุปตามธรรมชาติที่ใครจะคิดได้
“แล้วทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”
“ฉันเห็นนายยกคอเด็กผู้ชายคนนั้น ตอนนั้นฉันคิดว่านายกำลังทำอย่างอื่นเพราะมองไม่ชัด” เลย์ล่าพูดขณะที่หูของเธอเริ่มร้อนเล็กน้อย “แต่หลังจากที่นายทำกับฉัน มันก็ยืนยันได้เลย”
ควินน์เริ่มเหงื่อออกเล็กน้อยกับการซักถาม เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับตัวเลย์ล่าเอง แต่กังวลถึงปัญหาที่เธออาจนำมาให้เขาในอนาคต ควินน์ไม่รู้จะพูดอะไรและคิดว่าจะรอให้เลย์ล่ายื่นข้อเรียกร้องของเธอ
เลย์ล่าสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดคำต่อไป นี่คือสิ่งที่ควินน์กำลังรอคอย คำขอของเธอ
“ฉันอยากให้นายฟังฉันนะ ฉันอยากให้นายทำให้ฉันเป็นแวมไพร์”
ควินน์ตกใจกับคำพูดที่ออกมาจากปากของเลย์ล่ามากจนเกือบจะตกจากเก้าอี้
“อะไรนะ เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”
“ได้โปรดเถอะ” เลย์ล่าพูดราวกับกำลังอ้อนวอนเขา “มันเป็นความฝันในวัยเด็กของฉัน เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแค่ในหนังสือหรือนิทานเท่านั้น และตอนนี้ฉันมีโอกาสที่จะทำให้มันเกิดขึ้นได้จริงๆ” เธอพูดด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย
ตอนนี้ควินน์เข้าใจแล้วว่าทำไมเลย์ล่าถึงไม่บอกใคร พูดง่ายๆ คือเด็กผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว
