ิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วง ฉันไม่แพ้หรอก นายไม่ต้องกังวลเรื่องฉัน ฉันแข็งแกร่ง”
ทันใดนั้น เสียงท้องร้องดังลั่นก็ดังขึ้นในห้อง ปีเตอร์และวอร์เดนหันไปมองควินน์ทันที ซึ่งหน้าแดงก่ำ
“ขอโทษที สงสัยฉันจะยังหิวอยู่หลังจากกินข้าวเย็นแล้ว” ควินน์พูดพลางหัวเราะอย่างประหม่า
“ทำไมนายไม่ไปหาอะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อล่ะ มันอยู่ไม่ไกลหรอก” วอร์เดนพูด
ควินน์มองดูนาฬิกาข้อมือและตระหนักว่าแม้เขาจะไปร้านสะดวกซื้อเพื่อหาอะไรกิน เขาก็ไม่สามารถซื้ออะไรได้ตั้งแต่แรกอยู่ดีเพราะเขาไม่มีเครดิต แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร วอร์เดนก็เดินเข้ามาและแตะนาฬิกาข้อมือของเขากับของควินน์
“โอนเครดิตสิบหน่วยสำเร็จ” เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไปหาอะไรกินซะ” วอร์เดนพูดพร้อมรอยยิ้ม
ด้วยเหตุนี้ ควินน์จึงทิ้งปีเตอร์และวอร์เดนไว้ตามลำพัง ขณะที่ควินน์รีบไปที่ร้านสะดวกซื้อ ร้านสะดวกซื้ออยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนทหาร ถ้าเดินออกไปจะใช้เวลาประมาณ 20 นาที
ด้านหน้าโรงเรียนมีประตูขนาดใหญ่ที่มีทหารยามสองคนยืนเฝ้าทางเข้าตลอดเวลา เฉพาะนักเรียน ครู และบุคลากรทางทหารบางส่วนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในบริเวณโรงเรียน ดังนั้นเมื่อออกไป นักเรียนจะต้องแสดงนาฬิกาข้อมือให้ทหารยามดู และเช่นเดียวกันเมื่อกลับเข้ามา
เมื่อผ่านประตูไปแล้ว ควินน์ตัดสินใจทดสอบว่าค่าความอึดสิบหน่วยนั้นมีค่ามากแค่ไหน เขาเริ่มวิ่งเหยาะๆ ด้วยความเร็วที่ค่อนข้างเ
