ร็วไปยังร้านสะดวกซื้อ หลังจากวิ่งไปได้ประมาณ 5 นาที เขาก็ตระหนักว่าเขาไม่เหนื่อยหอบหรืออะไรเลยเหมือนที่เคยเป็น
เขาตัดสินใจวิ่งให้เร็วขึ้นอีก จนในที่สุดก็ไปถึงร้านสะดวกซื้อในเวลา 7 นาที
“ฉันคิดว่าฉันวิ่งได้ประมาณหนึ่งกิโลเมตรในเวลาไม่ถึงห้านาที และฉันก็ยังไม่เหนื่อยหอบเลย” ควินน์คิด
ค่าสถานะที่ได้รับนั้นเป็นของร่างกายนักกีฬา ไม่ใช่ร่างกายที่อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่ร่างกายเหนือธรรมชาติที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์
อีกสิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นขณะวิ่งตอนกลางคืน คือเขาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนมาก แม้จะไม่มีไฟถนน ก็เหมือนกับว่าดวงจันทร์ได้ส่องสว่างทุกสิ่ง เป็นการมองเห็นตอนกลางคืนแบบหนึ่ง
< ความหิวของคุณเพิ่มขึ้นเล็กน้อย >
“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องให้ระบบมาบอกว่าฉันหิวเมื่อไหร่”
เมื่อควินน์เข้าไปในร้านสะดวกซื้อ เขาก็ไปหยิบขนมโปรดสองสามอย่าง ไอศกรีมและมันฝรั่งทอดสำหรับตอนดึก ทันใดนั้นเขาก็เห็นไรลีย์และเพื่อนๆ ของเขาอยู่ในร้านเดียวกัน แต่อยู่คนละทางเดิน
ควินน์หมอบลงอย่างเงียบๆ และรอให้พวกเขาซื้อของเสร็จก่อนที่จะทำอย่างอื่น
“โชคดีจริงๆ ฉันคิดว่าต้องตามหาเขา แต่ดูเหมือนเขาจะมาหาฉันเอง”
ขณะที่ควินน์ซ่อนตัวอยู่ เขาสังเกตเห็นว่าเขาอยู่ในส่วนของหน้ากาก มีหน้ากากอันหนึ่งที่สะดุดตาเขาเป็นพิเศษ มันเป็นหน้ากากสีดำสนิทที่ปิดครึ่งบนของใบหน้า ทำให้มองเห็นปากได้ มีรอยเลือดกระเซ็นอยู่บนหน้
