ลวี่หยางมิได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
ปิ่นปักผมที่ควบรวมจากแสงทองคำพลันหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าลวี่หยาง กระแสทองคำพลุ่งพล่านไม่หยุดราวกับยังคงพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง แต่กลับมิอาจแตะต้องเขาได้แม้แต่น้อย
ลวี่หยางเพียงทอดสายตาเย็นเยียบมองปิ่นซึ่งอยู่ใกล้เพียงคืบ รูปกายถูกเพลิงพันรัดยังคงหยัดมั่นไม่ไหวเอน ตรงหว่างคิ้วยันต์เพลิงสว่างเรืองรองยิ่งกว่าเดิม
เมื่อเห็นภาพนั้นโพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝูก็ขมวดคิ้วงามเล็กน้อย
ต้องรู้ว่าปิ่นนี้หาใช่ของสามัญ หากแต่เป็นสมบัติแท้อีกชิ้นที่นางบ่มเพาะขึ้น มีนามว่าปิ่นสยบปราณสถิตจิตมีอานุภาพทำลายเจตจำนงและพลังวิชามรรคผล
หากลวี่หยางใช้พลังวิชาต้าน หรือใช้ภาพลักษณ์ขวาง ก็จะถูกปิ่นนั้นแทงทะลุในคราเดียว
เหตุใดเขาจึงไร้ริ้วรอยบาดเจ็บ…
โพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝูเต็มไปด้วยความประหลาดใจ หาได้รู้ว่าความจริงนั้นง่ายเพียงหนึ่งจารึกสวรรค์:สรรพสิ่งภายนอกล้วนไม่อาจแตะต้องข้า
เมื่อกฎเหล็กนี้ถูกกระตุ้น ระยะระหว่างลวี่หยางกับปิ่นปักผมก็ถูกดึงให้กลายเป็นอนันต์ แม้ปิ่นนั้นพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเกินจะจินตนา แต่เบื้องหน้าระยะทางไร้ขอบเขต ก็เปรียบดังหยดน้ำเพียงหนึ่งทาบห้วงมหาสมุทร
ดังนั้นลวี่หยางหาได้ต้องยกมือขึ้นป้องกัน
แต่ถึงกระนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังแฝงความเคร่งขรึมอยู่จารึกสวรรค์แม้ทรงอำนาจล้ำหาใดเปรียบ แต่ใช่ว่าจะใช้โดยปราศจากข้อจำกัด
โดยเฉพาะหากต้องการให้เกิดผลต่อเจินจวินผู้มีตำแ
