บทที่ 1: แค่หนังสือเก่าๆ เล่มหนึ่ง
“อย่าตายเพราะแค่สะดุดล้มล่ะ ควินน์!”
เสียงตะโกนตามหลังดังก้องไปทั่วโถงทางเดินของโรงเรียน
ควินน์ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาเดินตรงไปข้างหน้าเหมือนทุกครั้ง การกลั่นแกล้งกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเขาไปนานแล้ว แม้จะพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่มันก็ยังคงกวนใจเขาอยู่ทุกครั้ง และบางครั้งเขาก็อดไม่ได้ที่จะสวนกลับ
เขาหยุดเดิน พลางดันแว่นตาเก่าคร่ำที่เลื่อนตกลงมาบนสันจมูกขึ้น ใส่กับใบหน้าเขาไม่พอดีเลยสักนิด ขาแว่นหนึ่งข้างพันด้วยเทปเสื่อมสภาพที่แทบจะหลุดอยู่แล้ว
จากนั้นเขาหันกลับไป ยกนิ้วกลางขึ้นอย่างไม่แคร์โลก
“พนันได้เลยว่าแกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันชูขึ้นมากี่นิ้ว!”
ใบหน้าของเด็กชายที่อยู่ข้างหลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธทันที เขากำหมัดแน่น ก่อนจะเริ่มวิ่งพุ่งตรงมาทางควินน์
“ไอ้ขยะเลเวล 1! เมื่อไหร่แกจะเข้าใจว่าแกมันไม่มีที่ยืนในโลกนี้!”
เด็กชายรวบมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน พลังเวทย์แสงสีเขียวเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างฝ่ามือ
เมื่อเขาเข้าใกล้ควินน์จนเหลือเพียงไม่กี่เมตร ก็เหวี่ยงมือออกไป ลำแสงพุ่งออกจากฝ่ามือด้วยความเร็วสูง
ควินน์ไม่มีทางหนี และไม่มีเวลาพอจะหลบได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือกัดฟันแน่นแล้วเตรียมรับแรงกระแทก
ทันทีที่ลำแสงกระทบร่างเขา ร่างของควินน์ก็ปลิวกระเด็นขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะกระแทกกับผนังทางเดินด้านหลังเสียงดังสนั่น
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
นักเรียนคนหน
