ึ่งอุทานเมื่อเห็นเหตุการณ์ ความชุลมุนเริ่มขึ้นเมื่อฝูงชนมารวมตัวกันใกล้จุดเกิดเหตุ นักเรียนหญิงคนหนึ่งรีบวิ่งเข้าไปยังผนังที่เสียหายเพื่อตรวจดูว่าผู้ที่ถูกโจมตียังปลอดภัยหรือไม่
เมื่อฝุ่นค่อยๆ จางลง ร่างของควินน์ในเสื้อผ้าเรียบง่ายและผมสีดำหยิกเล็กน้อยก็เริ่มปรากฏขึ้น
ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร นักเรียนหญิงก็ผงะถอยออก และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ควินน์เห็นว่าเธอกลับไปหาเพื่อนๆ แล้วโดนหัวเราะเยาะ
“ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะพยายามช่วยเขาน่ะ!”
“ฉันไม่เห็นว่าเป็นใครนี่นา…” เธอโต้กลับ หน้าแดงก่ำด้วยความอาย
ควินน์ลุกขึ้นช้าๆ แล้วเก็บแว่นตาที่หล่นลงพื้นขึ้นมา ขาแว่นอีกข้างก็หักหลุดออก
“ให้ตายสิ… ไม่เอาอีกแล้ว”
นี่เป็นวันสุดท้ายของปีการศึกษา และควินน์ก็แค่หวังว่าจะผ่านไปโดยไม่มีใครหาเรื่องเขาอีกสักวัน แต่ไม่เลย มันไม่เคยง่ายอย่างนั้น
เขาเบื่อกับเรื่องทั้งหมดนี้จนถึงขีดสุด และเขาก็ไม่ใช่คนที่จะก้มหน้ารับโดยไม่ตอบโต้ เขาเคยเห็นคนที่ยอมทน และรู้ว่าผลลัพธ์มันเลวร้ายยิ่งกว่า
ควินน์ไม่ตั้งใจจะอยู่ในโรงเรียนต่อเหมือนนักเรียนคนอื่น เขาเดินผ่านกลุ่มเพื่อนที่กำลังร่ำลากัน บ้างหัวเราะ บ้างก็ร้องไห้ เพราะรู้ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พบกันอีก
แต่ควินน์ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของภาพนั้น และเขาก็ไม่อยากเป็น
เมื่อกลับถึงบ้าน ควินน์เริ่มลงมือทำทันที
เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ขนาดเล็กหนึ่งห้องนอน มีเตียงเดี่ยว โต๊ะท
