าวมาตลอดชีวิตของเขา
ดัลกี้ปรากฏตัวเมื่อสามสิบปีก่อน พวกมันเหมือนมนุษย์ ยกเว้นหางและผิวที่มีเกล็ดคล้ายมังกร พวกมันต้องการให้มนุษย์ยอมจำนน—เป็นทาสให้
แน่นอนว่ามนุษย์สู้กลับ แต่พวกเขารู้เร็วมากว่าเทคโนโลยีของมนุษย์ใช้การไม่ได้ กระสุนไม่ระคายผิวดัลกี้ รถถังก็ถูกเรือเหาะของอีกฝ่ายบดขยี้
จนกระทั่งผู้มีพลังพิเศษกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น—พวกเขาคือความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ
แต่แทนที่ความสามารถเหล่านั้นจะถูกแบ่งปันให้กับทุกคน รัฐบาลกลับผูกขาดมันไว้ให้เฉพาะคนรวย คนธรรมดาอย่างควินน์จึงไม่มีทางแตะต้องมันได้เลย
ตอนพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต เขาได้รับแค่หนังสือเล่มนี้จากเจ้าหน้าที่รัฐ—ไม่มีจดหมาย ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงแค่คำว่า “ของจากพ่อแม่ของเธอ”
“โลกมันโหดร้ายชะมัด…” เขาบ่นพึมพำ
ควินน์ลุกจากเตียง เดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบแว่นที่หักไว้ขึ้นมา
เลนส์หนึ่งข้างหลุด เขาพยายามดันมันกลับเข้าไปอย่างแรง
“เข้าไปสิ!”
เสียง ‘เป๊าะ!’ ดังขึ้น เลนส์แตกเป็นเสี่ยงๆ และเศษกระจกชิ้นหนึ่งบาดนิ้วโป้งเขาเป็นทางยาว
“…โลกนี้มันเกลียดฉันจริงๆ”
เขารีบเก็บเศษแก้ว และในจังหวะที่หยิบเศษชิ้นหนึ่งขึ้นจากหนังสือ เลือดจากแผลที่นิ้วก็หยดลงกลางปกพอดี
ทันใดนั้น วงแหวนกลางหนังสือเรืองแสงขึ้น
หนังสือลอยขึ้นจากโต๊ะอย่างไร้แรงดึงดูด
“อะไรกันเนี่ย!”
หนังสือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แสงสว่างจ้ากระจายออกมาจนต้องหลับตา ปกหนังสือค่อยๆ เปิดออก หน้ากระดาษเร
