นั้น ชายชราจึงสั่งให้ลากพวกมันทั้งหมดออกไปเผาไฟทิ้งเสีย
ชาวบ้านและเพื่อนบ้านในเมืองฝูเหยาต่างพากันมามุงดูเป็นจำนวนมาก
เที่ยงวันนั้น จวนสวี่ได้จัดเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่เพื่อขอบคุณซ่งโหยวและแม่นางสามสี ยามนี้ทุกคนในจวนต่างประจักษ์แจ้งแล้วว่าทั้งคู่มีวิชาอาคมที่แท้จริง ความนับถือจึงทวีคูณขึ้นไปอีก ความคลางแคลงใจทั้งหลายก็มลายหายไปสิ้น
ตอนนี้เหลือเพียงรอให้บุตรชายคนโตเชิญคนใจกล้าที่กล้าลงไปยังบ่อน้ำแห้งในยามวิกาล เพื่อไปช่วยบุตรหลานที่ไม่ได้ความเหล่านั้นออกมา แล้วจึงจะทำการถมบ่อน้ำนั้นเสียให้สิ้นเรื่อง
รอแล้วรอเล่า จนกระทั่งล่วงเข้าสู่ช่วงบ่าย
บุตรชายคนโตก็กลับมาถึงจวน
ทว่าเขาหาได้พาจอมยุทธ์จากสำนักใดกลับมาด้วย แต่กลับพาบัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งที่แต่งกายเรียบง่ายมาแทน ทุกคนต่างไม่รู้จักบัณฑิตผู้นี้ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“เรียนท่านพ่อ วันนี้ลูกออกไปติดประกาศให้รางวัล มีชาวยุทธ์ใจกล้ามาสอบถามไม่น้อยเลย แต่พอได้ยินว่าเป็นงานปราบปีศาจให้จวนสวี่ หลายคนก็ไม่กล้ารับงาน พอพวกที่ใจกล้าหน่อยได้ยินว่าต้องลงไปในบ่อน้ำแห้งมืดมิดมองไม่เห็นก้นบึ้งในยามค่ำคืน พวกเขาก็ถอยหนีกันหมด” บุตรชายคนโตรายงานชายชราด้วยท่าทีนอบน้อมราวกับปฏิบัติกับผู้บังคับบัญชา “ขณะที่ลูกกำลังหมดหวัง หลานชายนามชิวเย่ว์กลับเสนอตัวเข้ามา บอกว่ายินดีจะถือไม้เท้าลงไปในบ่อน้ำ เพื่อพาพี่น้องไม่ได้เรื
