บทที่ 481 ลงบ่อพร้อมไม้เท้า
……………
“ผู้น้อยสวี่ชิวเย่ว์ เดิมทีมีรากเหง้าเดียวกับตระกูลหลัก เพียงแต่ห่างเหินกันไปตามกาลเวลา” บัณฑิตแซ่สวี่ผู้นั้นยืนอยู่เบื้องล่าง ลอบมองซ่งโหยวกับแม่นางสามสีคราหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองผู้อื่นแล้วรีบก้มหน้าลง ค้อมกายคารวะทุกคนอย่างนอบน้อม “ขอคารวะท่านประมุขและผู้อาวุโสทุกท่าน ณ ที่นี้”
“เจ้าก็เป็นคนตระกูลสวี่ของข้าด้วยหรือ” ชายชราเอ่ยถาม
“มิกล้าแอบอ้างความสัมพันธ์กับตระกูลหลักโดยพลการ แต่หากตรวจสอบในลำดับวงศ์ตระกูลย่อมมีปรากฏขอรับ” บัณฑิตแซ่สวี่รีบกล่าว “ผู้อาวุโสทุกท่านอาจจำผู้น้อยไม่ได้แล้ว แต่ในการรวมตัวที่ศาลบรรพชนเมื่อปีก่อน ผู้น้อยเคยพบเห็นผู้อาวุโสหลายท่านอยู่ไกลๆ เพียงแต่ตอนนั้นผู้น้อยตกยาก รู้สึกละอายแก่ใจจนมิกล้าเข้าไปทักทายขอรับ”
“ในเมื่อเป็นคนตระกูลเดียวกัน ย่อมถือเป็นญาติ ไยต้องมาแบ่งแยกเรื่องตกยากหรือละอายใจ” ชายชราผู้นั้นนั่งถือไม้เท้า “หากเป็นคนตระกูลเดียวกันจริง แต่ทางเรากลับมิได้หยิบยื่นความช่วยเหลือ คนที่ควรละอายใจต้องเป็นพวกเราถึงจะถูก”
“ผู้น้อยได้ร่ำเรียนเขียนอ่านมาไม่กี่ปี ก็นับว่าเป็นวาสนาที่ได้รับจากตระกูลหลักแล้วขอรับ”
“เจ้าเคยเรียนหนังสือด้วยหรือ”
“ด้วยพระคุณของตระกูลหลักที่จัดสรรที่ดินเพื่อการศึกษาและตั้งสำนักสงเคราะห์ (อี้จวง) คอยจุนเจือชีวิตและส่งเสริมการศึกษา พวกเราจึงได้เรียนรู้ ผู้น้อยเองก็พอได้ศึกษามาบ้างไม่กี่ปีขอรับ”
“คว
