บทที่ 482 เหล็กหลอมเพียงไม่กี่เตาก็เพียงพอแล้ว
……………
แสงจันทร์กระจ่างใส อาบไล้กลุ่มคนที่ห้อมล้อมอยู่ในลานบ้าน
หลายคนมีสีหน้ากระวนกระวายใจ คอยชะเง้อมองลงไปในบ่อน้ำเป็นพักๆ คนเหล่านี้คงเป็นบิดามารดาของสามหนุ่มที่ติดอยู่เบื้องล่าง
ทว่าชายชราผู้เป็นเจ้าบ้านกลับดูไม่ลนลาน คล้ายเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าไม้เท้าไผ่ของนักพรตผู้นี้จะสามารถต้านทานมนต์ดำปีศาจได้ และเชื่อว่าบัณฑิตหนุ่มผู้เป็นญาติห่างๆ ที่เขาจำชื่อไม่ได้ผู้นั้นจะทนต่อสิ่งล่อลวงได้ เขาหันไปค้อมกายกุมมือถามซ่งโหยวว่า “เรียนถามท่านเซียน หลังจากที่หลานชายผู้นั้นขึ้นมาแล้ว ท่านมีวิชาอาคมอันใดที่จะใช้กำจัดปีศาจหรือขอรับ”
“หามีวิชาอาคมอันใดไม่ มีเพียงแผนการหนึ่งเท่านั้น”
“ไม่ทราบว่าเป็นแผนการเช่นไร”
“ข้าขอถามท่านเจ้าบ้านหน่อยเถิด เมื่อกลางวันจิ้งเหลนเหล่านั้นตายได้อย่างไร”
“ท่านเซียนหมายความว่า…พวกเราต้องลงมือกันเองหรือ”
“ก่อนหน้านี้ข้าได้กล่าวไปแล้ว หากยามที่ท่านเจ้าบ้านพบเจอพวกมัน ท่านลดความเมตตาลงสักนิด เพิ่มความเด็ดขาดลงไปสักหน่อย ต่อให้กำจัดปีศาจไม่ได้ พวกมันก็คงมิกล้ามาก่อกวนในจวนของท่านอีก ในสายตาข้า เมื่อครานั้นที่ท่านสั่งให้ใช้ฟืนเผาพวกมัน จนพวกมันเนื้อตัวมอมแมมและขวัญหนีดีฝ่อไปไม่น้อย ย่อมแสดงว่าพวกมันมิได้มีกายอมตะหรืออยู่ยงคงกระพันต่อศาสตราและไฟ พวกมันยังคงเกรงกลัวหากท่านเจ้าบ้านจะใช้สุ่มเสี่ยงหรือวิธีการที่อำมหิตกว่าเดิมมาจ
