บทที่ 478 ด้านหลังท่านมีแมว
……………
เจ้าแมวยังคงอุปนิสัยเดิมที่ทำจนเคยชินมานานหลายปีไว้ เมื่อไปถึงสถานที่แปลกถิ่น นางจะต้องเดินสำรวจให้ทั่วหนึ่งรอบ คอยดมกลิ่นไปเสียทุกที่ กระทั่งรูหนูในห้องมีกี่รูนางก็ต้องรู้ให้กระจ่างเพื่อความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม
นางใช้เวลาอยู่นานทีเดียว กว่าจะเริ่มสงบจิตสงบใจลงได้บ้าง
ฝ่ายซ่งโหยวยืนอยู่ในห้อง ค่อยๆ ล้างหน้าล้างตาอย่างไม่รีบร้อน
ซ่า…
ขาตั้งอ่างล้างหน้าทำจากไม้ สูงประมาณครึ่งตัวคน โอบอุ้มอ่างทองแดงไว้ได้อย่างพอดี ผ้าเช็ดหน้าที่เพิ่งซื้อใหม่จากเมืองหยางตูก็ยังหนานุ่ม ซึมซับน้ำได้ดีเยี่ยม ตรงมุมขวาล่างยังปักเป็นรูปดอกไม้ดอกเล็กๆ เอาไว้
ซ่งโหยวบรรจงเช็ดหน้าตนเองจนสะอาดหมดจด
พลันมีเสียงแมวเหมียวดังมาจากเบื้องหลัง เสียงที่ดังแทรกมากับน้ำเปี่ยมไปด้วยความสงสัย “ทำไมเมื่อค่ำพวกเขาถึงไม่เอาหนูให้พวกเรากิน”
“…” ซ่งโหยวมิได้หยุดมือที่กำลังเช็ดหน้า นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า “เขาเป็นเจ้าบ้าน พวกเราเป็นแขก ย่อมต้องทานตามที่เขาจัดหาให้ มิอาจเลือกที่รักมักที่ชังได้”
“แล้วทำไมเขาถึงไม่ให้พวกเรากินหนูล่ะ”
“…”
ซ่งโหยวเช็ดหน้าจนสะอาด แล้วจึงนำผ้าไปซักในอ่างน้ำ ก่อนจะเอ่ยว่า “ต่อให้เขาเอาหนูมาให้เราจริงๆ แม่นางสามสีก็กินไปคนเดียวเถิด อย่ามาชวนข้าเลย”
“!”
แมวสามสีพลันชะงักงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
สมกับเป็นนักพรต! ช่างเฉลียวฉลาดนัก!
“มา ล้างหน้าได้แล้ว”
นักพ
