บทที่ 476 เรื่องพิสดารของตระกูลสวี่
……………
เป็นจริงดังที่บัณฑิตแซ่สวี่ผู้นั้นกล่าวไว้ เมื่อซ่งโหยวเดินทางมาถึงตัวเมืองอำเภอฝูเหยา เพียงสุ่มหาพิกัดร้านค้าสักแห่งเพื่อสอบถาม อย่าว่าแต่จะรู้จักตระกูลสวี่เลย เพราะร้านค้าแห่งนั้นก็คือหนึ่งในกิจการของตระกูลสวี่เช่นกัน
เมื่อได้ยินว่าซ่งโหยวมาเพื่อปราบมารขจัดภัย เถ้าแก่ผู้ดูแลร้านก็ลอบสำรวจเขา และรู้สึกว่านักพรตผู้นี้ดูมีสง่าราศีไม่ธรรมดา จึงอาสาเดินนำทางพาลัดเลาะตรอกซอกซอยมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลสวี่ด้วยตนเอง
ยามนี้เป็นเวลาโพล้เพล้ ตะวันรอนแสงจนฟ้าเริ่มสลัว
ซ่งโหยวและเด็กหญิงยืนอยู่หน้าประตูจวนตระกูลสวี่ กวาดสายตามองข้ามกำแพงสำรวจคฤหาสน์หลังนี้
แม้ฝูเหยาจะไม่ใช่เมืองใหญ่ แต่ก็ไม่ได้เล็กกระจ้อยร่อย จวนตระกูลสวี่แม้ไม่ได้สร้างให้ดูโอ่อ่าจนเกินงาม แต่กลับมีความพิถีพิถันในทุกรายละเอียด กำแพงสูงล้อมรอบลึกเข้าไปภายใน สามารถป้องกันอัคคีภัย ทั้งยังปิดกั้นสายตาคนสอดรู้และโจรขโมยได้เป็นอย่างดี ทุกมุมหลังคามีลวดลายประดับชดช้อย บนผนังสีขาวใต้ชายคายังมีภาพวาดประดับ สะท้อนถึงรากเหง้าที่สูงส่งไม่ธรรมดา
ทว่าภายใต้กำแพงสูงนั้น กลับมีกลิ่นอายอัปมงคลเร้นลับแผ่ออกมาจางๆ
“คุณชายอย่าเห็นว่ายามนี้ตระกูลหลักจะดูซบเซาลงไปบ้างนะขอรับ เดิมทีบรรพบุรุษของพวกเขาเคยรับราชการเป็นถึงขุนนางขั้นสองในราชสำนักเชียวละ ต่อให้ตกต่ำลงมาในยามนี้ ก็ยังถือเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของฝูเหย
