บทที่ 475 ชาวอวี๋โจวนิยมกินงูและหนู
……………
ฟู่…
ลมภูเขาพัดผ่าน พฤกษาในป่าส่งเสียงซัดซ่า
ชั่วขณะที่จิตล่องลอย ฮั่วเอ้อร์หนิวคล้ายกับได้ยินสุ้มเสียงที่เขาเคยฝันถึงในอารามร้างคืนนั้น เป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวลอ่อนโยนเช่นเดิม
“ก่อนหน้านี้ตัวท่านมีใจอกุศล ครอบครองของวิเศษที่ไม่ใช่ของตน ใจย่อมไม่อาจเป็นสุข บัดนี้กิเลสหนาถูกขจัดสิ้น ไม้เท้าเล่มนี้ใช้ตีได้เพียงปีศาจและสิ่งชั่วร้าย ไม่อาจทำร้ายมนุษย์ ข้ามอบมันให้แก่ท่าน หวังว่าชาตินี้ท่านจะรักษาปณิธานเดิมให้มั่นคง ใช้มันในทางที่ถูกที่ควร หากวันใดในใจเกิดอกุศลจิตขึ้นมาอีก ไม้เท้าเล่มนี้จะกลับกลายเป็นเพียงไม้ไผ่ธรรมดาตามเดิม”
“…”
ฮั่วเอ้อร์หนิวกำไม้เท้าค้างไว้ที่เดิมด้วยความตะลึง
เขาอ้าปากค้างแต่กลับไม่รู้ว่าควรจะกล่าวคำใด
ยามนี้ในใจเขารู้ซึ้งแล้วว่า แม้ไม้เท้าเล่มนี้ไม่ใช่เล่มเดิม แต่กลับมีอิทธิฤทธิ์เช่นเดียวกัน ทว่าสิ่งที่อัศจรรย์ยิ่งกว่าคือยามที่เขาถือมันไว้ในมือตอนนี้ ความกระวนกระวายใจกลับมลายหายไปจนสิ้น
สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของฮั่วเอ้อร์หนิวคือ
เรื่องราวพวกนั้นเป็นเรื่องโกหกจริงๆ ด้วย
พวกนักเล่านิทานตามโรงน้ำชาและย่านเริงรมย์ต่างบอกว่า หลังจากท่านต้วนผู้นั้นขโมยกระบี่วิเศษของเซียนหลัวไปแล้ว ก็ออกปราบมารผดุงธรรม ไม่เพียงแต่มีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ยังมีท่วงท่าสง่าราศีของจอมยุทธ์ชวนให้ผู้คนต่างเคารพเลื่อมใส
ฮั่วเอ้อร์หนิวไม่รู้ว่าบนสวรรค์จะมีเซียน
