บทที่ 474 จัดเตรียม
………………..
นอกเมืองหยางตู ถนนหลวงทอดยาวขนานไปกับแม่น้ำ
นักพรตหนุ่มถือไม้เท้าเดินนำอยู่เบื้องหน้า ม้าขนแดงตัวหนึ่งเดินตามหลังมาติดๆ และที่เดินเคียงข้างไปกับนักพรตคือแมวสามสีตัวหนึ่ง
“พวกคนที่ตกปลาพวกนั้นนิสัยดีมาก บางทีก็เอาขนมหวานมาฝากแม่นางสามสี เป็นขนมน้ำตาลกวนด้วยนะ” แมวสามสีสาวเท้าก้าวสั้นๆ อย่างเริงร่า พลางหันไปมองทางนักพรต “พวกเขาสู้แม่นางสามสีไม่ได้หรอก บางทีแม่นางสามสีตกปลาได้ แต่พวกเขากลับไม่ได้เลย แม่นางสามสีก็เลยขายต่อให้พวกเขาถูกๆ สองตัว พวกเขาจะได้กลับบ้านไปไม่โดนด่า”
“แม่นางสามสีทั้งฉลาดทั้งน่ารัก ใครเห็นย่อมต้องเอ็นดูเป็นธรรมดา”
“บางทีพวกเขาก็ถามแม่นางสามสีว่าตกปลาเยอะๆ ได้อย่างไร แม่นางสามสีก็เลยหาที่ที่มีปลาชุมให้พวกเขา แต่พวกเขาก็ยังตกได้ไม่เยอะเท่าแม่นางสามสีอยู่ดี”
“มนุษย์ปุถุชนจะมาเปรียบกับแม่นางสามสีได้อย่างไรกัน?”
“แล้วถ้าแม่นางสามสีตกปลาไม่ได้เลย กลับไปถึงบ้านนักพรตจะตำหนิแม่นางสามสีไหม”
“ย่อมไม่ทำเช่นนั้นแน่! เหตุใดแม่นางสามสีถึงมีความกังวลเช่นนี้เล่า” นักพรตเอ่ยตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด พลางหันไปมองแมวสามสีด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะกล่าวต่อ “การตกปลาคือการพักผ่อนหย่อนใจ ต่อให้แม่นางสามสีตกปลาไม่ได้ ก็ย่อมต้องได้สิ่งอื่นกลับมาอย่างแน่นอน”
“ดูเหมือนแมวจะเป็นเช่นนั้นนั้นกันหมด”
“แม่นางสามสีก็เป็นเช่นนั้นบ่อยๆ”
“แมวก็เป็นเช่นนี้แล”
หนึ่งคน หนึ่ง
