โร่ที่ทำกระบี่หายจริงหรือไม่ เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า
จะมีจอมยุทธ์ที่ไหน สร้างชื่อมาจากของที่ขโมยมาได้กันเล่า
ฮั่วเอ้อร์หนิวในวันวานย่อมไม่ใช่
และท่านต้วนในนิทานย่อมไม่ใช่เช่นกัน
ทว่าหลายปีหลังจากนี้ ในหยางโจวอาจจะมีเรื่องเล่าบทใหม่ที่เกิดขึ้นจริง มีความอัศจรรย์และน่าหลงใหลไม่แพ้เรื่องที่ฮั่วเอ้อร์หนิวเคยได้ยินมาเลย
คณะเดินทางของนักพรตพ้นเขตหยางโจวมาแล้ว
ยามนี้ดวงตะวันแผดจ้า ท่ามกลางแสงแดดอันรุนแรง ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าและเงาของหนึ่งคน หนึ่งแมว หนึ่งม้า ต่างปรากฏชัดเจน
เสียงกีบเท้าและเสียงกระดิ่งม้าดังก้องกังวานไปตามทางเขาลำเนาไพร
“จากหยางโจวเดินขึ้นเหนือไปจะถึงปั๋วโจว ปั๋วโจวผลิตผ้าเนื้อดี เอามาตัดชุดสวยๆ ให้นักพรตได้นะ ชุดดูดีเหมือนของเหวินผิงจื่อเลย” แมวน้อยยังคงเดินเคียงข้างไปกับนักพรต พลางเอียงคอมองไปด้านข้าง แสงแดดแรงกล้าทอดเงาตัวนางลงบนพื้นเป็นก้อนกลมๆ สีดำเล็กๆ ขณะที่นางกำลังท่องจำเนื้อหาที่เพิ่งอ่านเจอในตำราอวี๋ตี้จี้เซิ่งเมื่อเช้านี้ “จากปั๋วโจวเดินไปทางซ้ายก็คืออวี๋โจว”
“แม่นางสามสีกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง ความจำล้ำเลิศนัก ทว่าข้ามีเสื้อผ้าสวมใส่แล้ว ทั้งยังใส่สบายตัวดี ไม่จำเป็นต้องตัดใหม่หรอก เสื้อผ้าที่ข้าใส่อยู่นี่แหละคือเสื้อผ้าที่ดี”
“มันเก่ามากแล้วนะ”
“เก่าสิดี ข้าคุ้นเคยกับมัน มันก็คุ้นเคยกับข้า” ซ่งโหยวกล่าวพลางชะงักไปครู่หนึ่ง “อีกอย่างถ้าตัดเพิ่มอีกชุด ม้าจะขนลำบาก
