บทที่ 468 ตระกูลเลี่ยวจับปีศาจ
………………..
ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีสลัว
คราแรกที่ทุกคนจุดคบไฟขึ้นมาก็เพียงเพื่อสร้างขวัญกำลังใจและขับไล่ไออัปมงคล ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาจำเป็นต้องพึ่งพาสายแสงจากคบไฟเหล่านั้นเพื่อนำทางแทนแสงตะวัน
จวนตระกูลเลี่ยวในค่ำคืนนี้คึกคักเป็นพิเศษ
ทุกคนต่างอดทนค้นหาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ยอมให้ซอกมุมใดรอดพ้นสายตาไปได้ แม้แต่รูหนูก็ยังต้องหาวิธีแงะงัดดูว่าเจ้าคางคกทองคำนั่นแอบมุดเข้าไปซ่อนอยู่ข้างในหรือไม่
ไม่เพียงแต่การค้นหาที่ต้องระวัง แม้แต่การก้าวเดินก็ต้องระแวดระวังยิ่ง
คนตระกูลเลี่ยวต่างจดจำคำที่ท่านเซียนกล่าวไว้เมื่อตอนบ่ายว่า หากคางคกทองคำนั่นไม่แอบซ่อนตัวอยู่ ก็คงจะใช้วิชาบังตาหรือมนตราล่องหน หลังจากปรึกษาหารือและวางแผนรับมือกันแล้ว สุดท้ายพวกเขาก็ตัดสินใจโรยแป้งหมี่บางๆ ไว้ทั่วทั้งในและนอกคฤหาสน์ ยามนี้แม้แต่คนในบ้านเองจะเดินเข้าเดินออกก็ต้องระวังอย่างยิ่ง ทำได้เพียงเหยียบไปบนรอยเท้าเดิมที่เคยเดินไว้เท่านั้น
ยามกลางวันยังพอว่า ทว่าเมื่อฟ้ามืดลง ทุกคราที่ต้องเดินเข้าเดินออก จึงต้องถือคบไฟหรือโคมไฟกดต่ำลงเพื่อส่องรอยเท้าบนพื้นให้ชัดเจน
“เจอหรือยัง”
“ยังไม่เจอเลย!”
“เจ้านั่นมันจะไปซ่อนอยู่ที่ไหนกันนะ”
“หาดูให้ละเอียดหน่อย! ของพรรค์นั้นเดินเหินไม่สะดวก เดิมทีจะขยับไปไหนก็ต้องเรียกให้พวกเราช่วยยกมันไป มันไม่มีทางไปได้ไกลหรอก!”
“หาจนทั่วแล้วนะ…”
ทุกคนต
