บทที่ 464 เหล่าผู้กล้า
………………..
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ…
นกนางแอ่นบินกลับมาเกาะอยู่บนชายคาพลางไซร้ขนไปมา
เงาศีรษะของผู้คนเชื่อมต่อกันเป็นพรืด แสงไฟจากคบเพลิงและโคมไฟหลอมรวมเป็นหนึ่ง ส่องให้เห็นเงาวูบไหวเลือนราง บ้างยืนอยู่ในลานบ้าน บ้างออกไปออกันอยู่หน้าประตู ผู้ที่คำนับก็คำนับ ผู้ที่คุกเข่าก็คุกเข่า ต่างพากันกล่าวขอบคุณเสียงดังระงม
“ทุกท่านโปรดรีบลุกขึ้นเถิด ข้าไม่อาจรับไว้ได้” นักพรตหนุ่มยืนอยู่เบื้องหน้า รีบร้องบอกให้ผู้ที่คุกเข่าลุกขึ้น โดยเฉพาะผู้เฒ่าคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าที่ดูจะบอบช้ำจากคุณไสยมาไม่น้อย เขาถึงกับต้องเข้าไปพยุงด้วยตนเอง “ในเมื่อทุกท่านมาหาข้าถึงที่นี่ ทั้งยังมีปีศาจออกอาละวาดจริงๆ ย่อมไม่มีเหตุผลที่ข้าจะนิ่งดูดาย ในเมื่อข้าพอจะช่วยได้บ้างและออกอุบายให้เล็กน้อย คำขอบคุณของทุกท่านข้าขอรับไว้ ทว่าเรื่องเพียงเล็กน้อยเท่านี้ มิต้องถึงขั้นประกอบพิธีรีตองใหญ่โตเพียงนี้หรอก”
“ล้วนเป็นเพราะท่านอาจารย์เซียนแท้ๆ…”
“ความกล้าหาญของทุกท่านที่หาญกล้าสู้กับปีศาจต่างหาก คือปัจจัยสำคัญที่ทำให้จับกุมมันได้ หากจะขอบคุณ ก็ควรขอบคุณความกล้าของพวกท่านเอง” ซ่งโหยวยิ้มละไม “ไม่ทราบว่ายามนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”
“เป็นเพราะท่านหลิวซานยอมเสี่ยงอันตราย ลองกระชากแผ่นสมุนไพรออกเป็นคนแรก ยามนี้พวกเราทุกคนจึงได้แกะแผ่นสมุนไพรออกหมดแล้ว โดยไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิดเดียวขอรับ” ชายแซ่หลี่เห
