ะกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นนี้! มันต้องอาศัยจังหวะที่มืดค่ำวุ่นวาย ลอบขโมยของวิเศษของท่านไปแน่นอน!”
ชายแซ่หลี่หวาดกลัวจนสั่นไปทั้งตัว
เขากล่าวพลางเงยหน้าขึ้นมอง
ทว่ากลับเห็นเด็กหญิงมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง ส่วนนกนางแอ่นบนชายคาก็กำลังไซ้ขนอย่างเกียจคร้าน ขณะที่นักพรตหนุ่มผู้นั้นเดินเข้ามาพยุงเขาขึ้นอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็นไร เรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ไม่มีใครเดามีได้ หาใช่ความผิดของท่านไม่ ทุกท่านเองก็ไม่ต้องกังวลไป วันนี้เหน็ดเหนื่อยมามาก ทั้งยังขวัญเสียกันมาพอแล้ว กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่เถิด” นักพรตกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าชอบคบค้าสมาคมกับคนที่มีนิสัยโดดเด่นไม่เหมือนใคร ชายผู้นั้นกล้ากระทำการเช่นนี้ เห็นทีคงไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ”
“ทว่าของวิเศษของท่านอาจารย์…”
“เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง”
………………..
