พากันตะโกนเรียก ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับ
เด็กหญิงที่เพิ่งเก็บเงินเสร็จพลันมีสีหน้าเคร่งขรึมลงทันที
พริบตานั้นมีเสียงลมพัดแผ่วเบา นกนางแอ่นตัวหนึ่งบินจากชายคาด้านหลังมาเกาะที่ชายคาใกล้ๆ มันอ้าปากแล้วเอ่ยออกมาเป็นภาษามนุษย์ “ชายผู้นั้นวิ่งหนีออกไปนอกเมืองพร้อมไม้เท้าของท่านอาจารย์เซียนแล้ว”
ทุกคนที่ได้ยินต่างก็นิ่งอึ้ง ตาโตเท่าไข่ห่าน
นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนจริงๆ
กระทั่งลืมทึ่งกับการที่นกนางแอ่นพูดได้ เพราะมัวแต่ตกตะลึงกับข่าวที่ได้รับ
“แย่แล้ว!”
ชายแซ่หลี่ถึงกับยืนเซ่อทำอะไรไม่ถูก รีบคุกเข่าลงทันที
“หา”
“มันกล้าดีอย่างไร”
“ไอ้พวกนักเลงยุทธภพพรรค์นี้ มันก็พวกไร้สมองทั้งนั้น!”
“ท่านหลี่! ท่านดูเถิด! ท่านอาจารย์มอบของวิเศษให้เจ้า เหตุใดเจ้าถึงส่งต่อให้คนอื่นง่ายๆ เช่นนี้”
“ท่านอาจารย์เซียนโปรดอภัยด้วย…”
“จะมัวขอโทษขอโพยทำไมกัน ต้องรีบไปตามหาสิ!”
คนอื่นๆ ต่างพากันตกใจและโกรธแค้น วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“ท่านอาจารย์เซียนโปรดประทานอภัยด้วยเถิด! ก่อนหน้านี้ท่านสั่งกำชับว่าให้มอบของวิเศษแก่ผู้ที่มีวรยุทธและใจกล้า ข้าจึงมอบให้ฮั่วเอ้อร์หนิว เพราะมันใจกล้า เคยรับเงินร้อยเหวินไปนอนเฝ้าป่าช้าและบ้านร้างผีสิงมาแล้ว หลังจากกำจัดปิศาจเสร็จ ข้าหมายจะขอของวิเศษคืน แต่มันกลับบอกว่าข้าร่างกายอ่อนแอ ไม่อาจสะกดของวิเศษของท่านอาจารย์ได้ ข้าจึงยอมให้มันถือตามหลังมา ใครจะไปนึกว่าความกล้าของมันจ
