บทที่ 463 ผู้คนทั้งหลายล้วนขอบคุณท่านเซียน
………………..
ทิศตะวันออกของเมือง ตรอกเจียกู่
ยามทัศนียภาพเริ่มมืดสลัว เงาร่างของขอทานในชุดขาดรุ่งริ่งก็เริ่มออกอาละวาด
ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องประหลาดพิสดารอื่นใด เพียงแค่กิริยาอาการของขอทานผู้นี้ก็หาได้เหมือนคนปรกติไม่
ทั่วร่างของมันส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวประหนึ่งหมกตัวอยู่ในกองขยะมานานแสนนาน ก้าวเดินโซซัดโซเซ เท้าข้างหนึ่งสวมรองเท้าผุพัง อีกข้างเปลือยเปล่า ลากเท้าไปกับพื้นคล้ายวิญญาณเร่ร่อน หากมีผู้ใดเดินผ่าน มันจะเหลียวหน้ามาจ้องเขม็ง หากเป็นผู้ที่มีอาการปวดท้อง มันจะเร่ขายแผ่นสมุนไพร หากเป็นคนปกติ มันจะจ้องตาไม่กะพริบด้วยแววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวและหมาป่า
หากไร้ผู้คนรอบข้าง มันจะเดินเตร่ไปตามหน้าบ้านของคนที่แปะแผ่นสมุนไพรไว้ แล้วสูดลมหายใจประหนึ่งสุนัขดมกลิ่น
หลายวันมานี้ ยามค่ำคืนจึงไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเท้าออกจากบ้าน เด็กเล็กทุกคนต่างถูกกำชับให้รีบกลับบ้านโดยเร็ว หากพบเจอมันต้องรีบหลบหลีกให้ไกล แม้แต่พวกนักพนันหรือคนขี้เมาก็ยังมิกล้าออกเที่ยวเตร่ในยามวิกาล
ถึงแม้จะยังไม่มีข่าวว่ามันจับคนไปกิน ทว่าเพียงเรื่องประหลาดเหล่านี้ก็สร้างความน่าหวาดหวั่นเพียงพอแล้ว
วันนี้ได้ยินข่าวว่าตระกูลหลี่จะนำกลุ่มนักล่าผี ทั้งยังเชิญชาวยุทธ์ผู้กล้ามาช่วยสมทบ มิหนำซ้ำยังได้รับน้ำทิพย์จากผู้วิเศษมาอีกด้วย น้ำทิพย์นี้ออกฤทธิ์ไวนัก ไม่ว่าจะปวดท้องหนักหนาสาหัสเพียงใด ต่อให้ป
