บทที่ 462 ร่วมใจกันสู้ศึกเถิด
………………..
ซ่งโหยวเดินตรงไปยังห้องครัว ใช้กระบวยตักน้ำใส่กะละมังจนเต็มแล้วหย่อนปลาสองตัวนั้นลงไปเลี้ยงไว้ จากนั้นจึงเช็ดมือพลางเดินกลับออกมา เอ่ยถามกลุ่มคนเหล่านั้นว่า “ทุกท่านทราบหรือไม่ว่ายามนี้คนผู้นั้นอยู่ที่ใด”
“อยู่ที่ใดนั้นข้าไม่อาจทราบ แต่ทุกค่ำคืนครั้นตะวันตกดิน มันจะมาวนเวียนอยู่แถวนี้ พอตกดึกก็จะมาปรากฏตัวที่หน้าบ้านข้า”
“โอ้ เช่นนั้นก็นับว่าใจกล้าไม่เบา”
“เกรงว่ามันคงมาเพื่อสูบเอาปราณหยางของพวกเราไป…”
“พวกท่านเคยลองรับมือกับมันบ้างหรือไม่”
“ย่อมเคยลองมาหมดแล้ว สารพัดวิธีก็ว่าได้” ชายแซ่หลี่กล่าวด้วยสีหน้าขมขื่น “ไปจุดธูปขอจี้หยกที่ศาลเจ้า ไปขอผ้ายันต์ที่อาราม เชิญร่างทรงหมอผีมาทำพิธี หรือแม้แต่แจ้งทางการก็ทำมาแล้ว”
“ได้ผลหรือไม่”
“บางอย่างก็ได้ผลบ้าง บางอย่างก็ไร้ผล แต่ถึงจะได้ผลก็ไม่ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงนัก”
“เป็นเช่นนี้เอง” ซ่งโหยวพยักหน้า พลางครุ่นคิด “แล้วทางทางการจัดการอย่างไรเล่า”
“ทางการส่งมือปราบมาหมายจะจับกุม แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าคนชั่วร้ายนั่นจะวิ่งได้รวดเร็วนัก ทั้งยังปีนกำแพงไต่หลังคาได้คล่องแคล่ว เพียงข้ามกำแพงไปก็ไร้ร่องรอย มือปราบทั่วไปมิอาจตามมันทันเลย แม้จะใช้ไม้พลองหรือไม้บรรทัดเหล็กฟาดลงบนตัวมัน มันก็ดูไม่เจ็บไม่คันประหนึ่งไม่ใช่มนุษย์”
“ฟังดูแล้ว นอกจากจะมีอาคมทำให้ปวดท้องกับใช้แผ่นสมุนไพรนี้แล้ว เจ้าคนผู้นี้ก็ดูท่าจะไม่มี
