บทที่ 460 เซียนบำเพ็ญพรต สะเทือนถึงฟ้าดิน
“แม่นางสามสี เปิดประตูให้ข้าที”
“ข้างล่างกำแพงมีรูเล็กๆ รูหนึ่ง ก็แปลงกายเป็นคนแคระ แล้วมุดรูนั่นเข้ามาสิ!”
“รีบเปิดประตูให้ข้าเถิด”
เอี๊ยด…
บานประตูเปิดออก เบื้องหลังคือเด็กหญิงตัวน้อยที่ถลกแขนเสื้อขึ้นจนสูง เผยให้เห็นลำแขนขาวผ่องสะอาดสะอ้าน ในมือถือแปรงด้ามหนึ่ง มือทั้งสองข้างยังคงเปียกชุ่ม ดูท่าเมื่อครู่นางคงกำลังทำงานง่วนอยู่เป็นแน่
“เหตุใดเจ้าถึงไม่แปลงเป็นคนแคระเล่า”
“แม่นางสามสีช่างฝังใจเสียจริงนะ” ซ่งโหยวเอ่ยพลางปรายตามองนางนิ่งๆ ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้นว่า “ช่วงนี้แม่นางสามสีคงไม่ได้กำลังเขียนถึงตอนไปเยือนอาณาจักรคนแคระหรอกนะ”
“!”
เด็กหญิงตัวน้อยพลันเกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที
“หึๆ…”
ซ่งโหยวหัวเราะแผ่วเบา ก้าวเท้าเข้าไปในลานบ้าน
ม้าขนแดงยืนอยู่กลางลาน อาบไล้ด้วยแสงตะวัน ข้างกายมันมีถังน้ำอุ่นที่ยังมีไอความร้อนลอยกรุ่น มีม้านั่งตัวเล็กหนึ่งตัว และพื้นดินรอบๆ ที่เปียกโชก
เอี๊ยด…
บานประตูเบื้องหลังปิดลงอย่างช้าๆ
ซ่งโหยวเดินกลับเข้าห้องของตน
วันนี้อากาศดี เหมาะแก่การเปิดหน้าต่างนอนงีบสักตื่น
เขาเหลือบมองไปที่ลานบ้านโดยไม่ได้ตั้งใจ เห็นเด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่บนม้านั่ง ถือแปรงขัดล้างม้าของนางอย่างขะมักเขม้น สีหน้าจดจ่อ การเคลื่อนไหวก็ดูอ่อนโยนยิ่งนัก
แกรก แกรก…
เสียงแปรงขัดผิวหนังม้าดังสะท้อนอยู่ในลานบ้านมิขาดสาย
เดิมทีซ่งโหยวตั้งใ
