ียงแค่ชายตามองก็สัมผัสได้ถึงความเที่ยงธรรมและความน่าเกรงขามอันหาที่เปรียบมิได้
“นี่คือท่านโจวเหลยกงหรือ”
แล้วเทพจี๋เล่อที่เพิ่งจะก่อความวุ่นวายบนดินเล่า
ผู้คนต่างก้มลงมอง ทว่ากลับไร้ร่องรอยของเทพจี๋เล่อเสียแล้ว
ในทางกลับกัน พวกเขาเห็นเทพสายฟ้าบนนภาอากาศเบือนหน้ามา สายตาดุจคบไฟสาดส่องลงมายังถนนเบื้องล่าง
ตรงนั้นมีเด็กหญิงตัวน้อยสวมชุดสามสียืนอยู่ นางแหงนหน้าขึ้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องมองประสานกับท่านเทพโดยไม่เบือนหนี ด้านหลังมีม้าสีพุทราแดงบรรทุกฟืนมาเต็มหลัง
ด้วยดวงเนตรทิพย์ของท่าน ย่อมมองเห็นได้ในปราดเดียวว่า จุดชาดบนร่างของเทพจี๋เล่อนั้น แฝงไว้ด้วยปราณวิญญาณสี่ฤดูของทายาทผู้สืบทอดอารามฝูหลงรุ่นปัจจุบัน
เพราะมีแต้มชาดแดงและตราประทับวิญญาณนี้เอง นักพรตชราจึงสามารถเสาะหาที่ซ่อนของเทพจี๋เล่อจนพบ และเพราะมีดอกเหมยแดงแต้มนี้ ต่อให้สายฟ้าเมื่อครู่จะพลาดเป้าไป หรือมันจะหลบหนีไปสิงสถิตอยู่ในสิ่งของธรรมดาสามัญชิ้นใดในเมืองนี้เพื่อซ่อนตัว ก็ย่อมถูกลากคออกมาได้อยู่ดี อย่างมากก็เพียงแค่ฟาดสายฟ้าซ้ำลงไปอีกสักคราเท่านั้น
“ฝากขอบใจนักพรตของเจ้าแทนข้าด้วย”
โจวเหลยกงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานดุจเสียงฟ้าร้อง
หยางโจวเป็นดินแดนมั่งคั่ง ประชากรหนาแน่น ทว่ากลับมีน้อยคนนักที่นับถือเทพสายฟ้า การศึกครั้งนี้สำหรับท่านแล้ว นับว่าเป็นการให้ความช่วยเหลือครั้งยิ่งใหญ่
“เมี๊ยว…”
“ปีศาจนอกรีตถูกกำจัดแล้ว! นับแต่
