ในดินแดนแร้นแค้นทางตอนเหนือนั้นราวกับอยู่กันคนละโลก ต่อให้คนเล่าเรื่องจะบรรยายได้เห็นภาพเพียงใด พวกเขาก็ยังไม่อาจจินตนาการถึงภาพซากศพนอนเกลื่อนนับพันลี้ หรือมารปีศาจที่กลืนกินเมืองทั้งเมืองได้เลย
กลับกัน แม้เรื่องราวจากแดนโพ้นท้องทะเลจะถูกเล่าขานกันมาตามจริง
ทว่าไม่อาจทราบได้ว่า หากเรื่องอัศจรรย์ในท้องทะเลเหล่านี้ถูกเล่าต่อไปถึงทางเหนือ จะถูกบิดเบือนไปจนกลายเป็นเช่นไร
ต่างถิ่น ต่างวัฒนธรรม ย่อมหล่อหลอมเรื่องเล่าให้แตกต่างกันไปโดยสิ้นเชิง
ซ่งโหยวยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินออกจากโรงน้ำชา กระชับไม้เท้าแน่นเตรียมตัวกลับไปยังที่พัก
ทว่าเพิ่งก้าวไปได้เพียงสองก้าว ก็รู้สึกถึงความผิดปรกติ
เขาหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปยังที่ไกลออกไป
“หืม”
ณ ที่แห่งนั้น มีรอยแยกของรัศมีเทพและแสงศักดิ์สิทธิ์วูบไหวอยู่เลือนราง
ซ่งโหยวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มออกเดินต่อ ไม้เท้าไผ่กระทบลงบนแผ่นหินเขียวเป็นจังหวะ
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงพูดคุยแว่วมาจากทางนั้น
“เงินลอยออกมาแล้ว!”
“เทพจี๋เล่อสำแดงฤทธิ์แล้ว!”
“ทุกคนรีบเก็บเร็วเข้า!”
“พวกเจ้าห้ามเก็บนะ! ต้องเป็นคนที่ศรัทธาเทพจี๋เล่อเท่านั้นถึงจะเก็บได้ ถ้าพวกเจ้าเก็บไป ท่านเทพจะกริ้วเอานะ!”
ซ่งโหยวหาได้หยุดฝีเท้า ก้าวตรงไปข้างหน้า
เพียงแค่เลี้ยวตรงหัวมุมถนน ภาพความโกลาหลก็ปรากฏแก่สายตา
ณ เรือนอาศัยดูทรงภูมิฐานหลังหนึ่ง ประตูและหน้าต่างทุกบานล้วนถูกเปิดออกกว้าง แม้แต่หน้าต่าง
