บทที่ 450 เทพจี๋เล่อผู้กุมทรัพย์สิน
“เทพจี๋เล่อหรือขอรับ”
ลูกจ้างหันมองซ่งโหยวด้วยความประหลาดใจ
“มีอะไรหรือ”
“เหตุใดท่านนักพรตถึงถามถึงเทพองค์นี้เล่าขอรับ”
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินนามของเทพองค์นี้มาบ้าง แต่พอมาถึงที่นี่กลับได้ยินว่าในเมืองไม่มีศาลเจ้าของท่านแล้ว อีกทั้งทางการยังสั่งปลดท่านออกเสียอีก ข้าอดสงสัยไม่ได้จึงอยากจะลองถามดูน่ะ”
“ที่ท่านนักพรตได้ยินมานั้นไม่ผิดหรอกขอรับ เพียงแต่ผู้น้อยเองก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก” ลูกจ้างทำหน้าลำบากใจ “การลบหลู่เทพเซียนอาจนำภัยมาสู่ตนได้นะขอรับ”
“เพียงแค่สนทนาถึงความเป็นไป หาได้กล่าวร้ายหรือหมิ่นประมาท จะถือเป็นการลบหลู่ได้อย่างไร” ซ่งโหยวมองเขาทั้งรอยยิ้ม “อีกอย่าง ที่นี่มิใช่ศาลเจ้า ทั้งยังไม่มีรูปเคารพ ต่อให้เป็นเทพที่มีอิทธิฤทธิ์แรงกล้าเพียงใด ก็คงไม่อาจสดับฟังวาจาของมนุษย์ทุกคนในใต้หล้าได้กระมัง”
“นั่นก็ไม่แน่เสมอไปนะขอรับ!”
“เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ…”
ซ่งโหยวล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเหรียญทองแดงออกมาสองสามเหรียญ แล้ววางเรียงกันบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ
ครูด…
ลูกจ้างปัดมือคราเดียว เหรียญเหล่านั้นก็เข้าไปอยู่ในกำมือ
“เทพจี๋เล่อองค์น้ำไม่ธรรมดาเลยนะขอรับ มีอิทธิฤทธิ์แก่กล้าอาคมสูงส่ง เมื่อหลายปีก่อน ผู้คนที่ศรัทธาท่านในหยางตูใช่ว่าจะมีน้อย ทุกครั้งที่มีพิธีบวงสรวงครั้งใหญ่ ควันธูปนี่รวมตัวกันจนกลายเป็นเมฆดำได้เลยทีเดียว” ลูกจ้างถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามซ
