บทที่ 451 เงินตราโบยบินสิ้นศรัทธา พบพานสหายเก่าริมทาง
ยามก้าวออกจากร้าน ท้องนภาเริ่มทอแสงยามโพล้เพล้ ผู้คนบนท้องถนนบางตาลงอย่างชีดเจน
นักพรตหนุ่มยังคงก้าวเดินเนิบนาบ เจ้าแมวน้อยก็ยังคงซอยเท้าถี่ๆ ตามติดอยู่ข้างกาย ทว่านางกลับเอาแต่เหลียวมองนักพรตอยู่ตลอดเวลา
จนกระทั่งถึงช่วงที่ไร้ผู้คน นางจึงค่อยเปิดปากถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
“นี่นักพรตน้อย! เทพแห่งโชคลาภคืออะไรหรือ”
“เอาอีกแล้วนะ แม่นางสามสี”
“อื้อ!” แมวสามสีชะงักไปครู่หนึ่ง อุ้งเท้าเล็กๆ ยังไม่หยุดเดิน ปากก็รีบเปลี่ยนคำเรียกขานทันควัน “นักพรต! เทพแห่งโชคลาภคืออะไรหรือ”
“คือเทพที่เล่าขานกันว่าเป็นผู้กุมชะตาด้านโชคลาภน่ะ”
“ศรัทธาแล้วจะร่ำรวยมหาศาลจริงหรือ”
“ผู้คนล้วนเชื่อกันอย่างนั้น และองค์เทพเองก็ป่าวประกาศอิทธิฤทธิ์ของตนเช่นนั้น”
“ศรัทธาแล้วจะร่ำรวยมหาศาลจริงหรือ”
“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่” เสียงของนักพรตเบาพอๆ กับเสียงของเจ้าแมว “แต่อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่ร่ำรวยขึ้นมาได้เพียงเพราะกราบไหว้เทพแห่งโชคลาภเลยสักคน…แม้ว่าคนเหล่านั้นจะปักใจเชื่อว่าตนรวยเพราะเทพก็ตาม”
“จะไม่รวยหรือ…”
ความสนใจของนางหายไปเกินครึ่ง
ลมยามเย็นพัดเอื่อย สองฟากฝั่งแม่น้ำเต็มไปด้วยหอเริงรมย์และเหลาสุรา แต่ละแห่งต่างจุดโคมแดงสว่างไสว แสงเงาสะท้อนลงบนผิวน้ำ ทว่าสะพานหินแห่งนี้กลับดูเงียบสงบกว่าที่ใด
เจ้าแมววิ่งเหยาะๆ แซงหน้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุด
